Vandaag heeft een tiental Turks-Nederlandse professionals, die werkzaam zijn in het bedrijfsleven en het maatschappelijk middenveld, de noodklok geluid middels een Manifest. Ze zeggen niet naar extra subsidies te hengelen. Ze willen vooral erkenning van hun problematiek.

Turkse jongeren voelen zich een beetje tussen de wal en het schip. Zij hebben het idee dat ze tweederangs burgers zijn en dat altijd zullen blijven. Er zijn weinig Turkse Nederlanders vertegenwoordigt in bestuur, politiek en media. Daardoor missen Turkse jongeren een stuk identificatie, wat zeker voor jongeren zo belangrijk is.

"Al met al is er een groeiende groep jongeren aan het ontstaan die zich ontheemd voelen. Ze voelen zich niet welkom in de Nederlandse samenleving. Sommigen trekken zich terug in de eigen (religieuze) gemeenschap, anderen zonderen zich af en dreigen te vereenzamen, ernstige psychische klachten te ontwikkelen of vatbaar te worden voor de verleidingen van radicalisme of criminaliteit. Dat zou niet alleen dramatisch zijn voor deze jongeren, maar voor de hele Nederlandse samenleving."

Je zou kunnen redeneren dat het Wilderseffect hier debet aan is. De polarisatie die de strategie van Wilders met zich meebrengt, roept nu eenmaal niet op tot eenheid en saamhorigheid in de samenleving.

Ambivalent hierin is wel dat de onderzoekers oproepen tot een verminderde bemoeienis van de Turkse overheid:

"Dat Turkse Nederlanders contact willen houden met familie en vrienden in Turkije is logisch, maar ze moeten wel het gevoel kunnen krijgen of houden dat hun toekomst in Nederland ligt. Dat betekent dat de Turkse overheid zich niet met hun (religieuze) leven in Nederland moet bemoeien en dat de Nederlandse samenleving in deze jongeren moet investeren".

De reactie van Gerd Leers wordt met spanning afgewacht.