Enige jaren geleden vroeg een collega van mij bij het ministerie van onderwijs of men daar wel eens naging wat de uitwerking was van de vele oekazes die zij naar de praktijkmensen sturen. Het antwoord was onthutsend: “Wij zijn er voor het beleid, niet voor de uitvoering”. Met andere woorden: we hebben niets te maken met de vraag wat het effect van maatregelen is en zelfs niet of het überhaupt uitgevoerd kan worden.

Datzelfde verheven standpunt tref je nu aan bij de inkomensafhankelijke zorgpremie. Niet alleen brengt de uitvoering ervan uiteraard een enorme bureaucratie met zich mee. Bijvoorbeeld: Hoe kan de verzekeraar in vredesnaam weten of iemand een eigen risico van x of y heeft? Daartoe moet de verzekeraar weten wat zo iemand voor inkomen heeft. Als ze dat moeten weten, moet dan de belastingdienst alle inkomens zo ongeveer openbaar maken?

En dat is nog niet eens het grootste bezwaar. Er komen steeds meer zzp-ers, dat weet iedereen. Die hebben een jaarlijks variërend inkomen. Ik ben dat jaren geweest en heb variaties meegemaakt waarbij mijn inkomen het ene jaar driemaal zo hoog was als het volgende. Dat betekent in het nieuwe plan dus een andere zorgpremie. Maar pas rond een half jaar na een bepaald belastingjaar is de fiscus bekend wat mijn inkomen was. Moet dat dan de basis zijn voor de ‘aanslag’ van de zorgpremie in het derde jaar nadien? Dat slaat natuurlijk nergens op. Het gaat daarbij niet slechts om zzp-ers.

Ook mensen die in de loop van een jaar ontslagen worden of van baan wisselen (en het is te voorzien dat zoiets velen in de volgende jaren zal overkomen) vallen daardoor dan in een andere schaal. Wat zal dat een gedoe geven, wat een papierwinkel en wat een bezwaarschriften, wat een procedures en voorschriften zullen er nodig zijn. De belastingdienst, die in de volgende jaren mensen zou kwijtraken, mag in plaats daarvan wel veel nieuwe mensen in dienst nemen om dat allemaal te verwerken.

Ik realiseer mij dat deze overwegingen voor een rechtgeaard politicus geen bezwaar vormen om beleid te maken. Helaas hebben de burgers altijd met de uitwerking van maatregelen te maken. Daar zeuren ze dan over. Dat vinden politici waarschijnlijk onredelijk, doch het ís nu eenmaal zo. Burgers hebben lak aan alleen maar goede bedoelingen alleen, ze willen een begrijpelijke en verstandige uitvoering.

Een VVD kiezer.