We zijn inmiddels zo ver dat stokoude Poolse veteranen uit de Tweede Wereldoorlog in de krant ‘stank voor dank’ roepen. Daarmee is denk ik de voorraad verontwaardigden wel zo’n beetje uitgeput. Het zou kunnen dat een enkele Bekende Nederlander nog in het Duitse woordenboek aan het zoeken is hoe hij Kennedy’s oneliner ‘Ich bin ein Berliner!’ kan actualiseren, maar dan heb je het wel gehad.

We naderen kortom het einde van de zoveelste PVV-hype. Nou goed, misschien komt er nog een ‘ondernemer’ met een rood-wit polsbandje, maar dan is het echt op.

We kunnen dus terugkijken. Wilders was de dader, maar Rutte de gebeten hond. Hij had het meldpunt moeten veroordelen, vond men. Dat was niet mijn mening. Zie mijn artikel op deze site ‘Het wijze zwijgen van Mark Rutte’. Ik vond het terecht dat de premier zich niet verleiden om het spelletje van Wilders mee te spelen.

Natuurlijk begreep ik dat Rutte met zijn opstelling de schijn op zich zou laden dat hij uit opportunisme zijn mond hield, uitsluitend om zijn kabinet te redden. Dat had voorkomen kunnen worden als Stef Blok als leider van de VVD-fractie zich in het debat had gemengd en onomwonden afstand had genomen van het Polenmeldpunt.

Hij had aan het Nederlandse publiek en aan zijn eigen achterban duidelijk kunnen maken dat liberalen niet gediend zijn van het discrimineren van bevolkingsgroepen. En hij had duidelijk kunnen maken dat de problemen met de arbeidsmigratie uit Oost-Europa ook en niet in de laatste plaats te danken zijn aan het onoorbare gedrag van Nederlandse ondernemers en uitzendbureaus.

Blok had daarmee de positiekeuze van Rutte (‘geen zaak van het kabinet’) kunnen markeren en tegelijkertijd de integriteit van zijn partij en partijleider kunnen bevestigen. Maar hij zweeg, net zoals zijn collega van het CDA overigens.

Ja ik weet het, Stef Blok heeft wel iets gedaan. Hij schreef de tien boze Oost-Europese ambassadeurs een brief. Heeft u die gelezen? Kort, koud en zuinig.

Een slechte beurt.

Paul Verburgt was jarenlang directeur van organisaties in de publieke en private sector en werkt nu als adviseur vanuit zijn bedrijf Minimalmanagement (www.minimalmanagement.nl). Hij schreef de boeken Bazenbargoens en Heel Herkenbaar. Volg hem ook op twitter: @paulminimal.