Mens & Maatschappij
Niet doorslaan met respect!
Dat iedereen op en rond het veld sinds het incident waarbij een grensrechter werd doodgetrapt gespitst is op respect vind ik prima, maar laten wij er nu niet in doorslaan.
Vorige week was het eerste incident. Sparta-trainer Vonk was het niet...
iNoying - legt de aandacht voor de mens tegenover je het af tegen die via iPad of smartphone?
Niets menselijks is mij vreemd, zelfs ik ben tegenwoordig aan de iPad en de iPhone. En zeker, het is zeer prettig en handig in het gebruik. Misschien let ik er nu meer op, maar het is verbazingwekkend om te zien hoeveel mensen een smartphone en tablet...
Lees MeerWilloos, weerloos en de waanzin
Hij houdt het kind, is het zijn kind of het kind van iemand anders (iemand die voor eeuwig anoniem zal blijven?), stevig vast. Het levenloze lijkje, het hoofdje machteloos bungelend, wordt als een trofee omhoog gehouden om de menigte - die al woedend...
Lees MeerJe baan opzeggen kost banen?
Economen stellen dat nivelleren banen kost, want zeker deeltijdwerkers zouden doordat de baan niet meer loont deze opzeggen. Maar kost dat dan die baan? Of...
Lees MeerVeel heteroseksuele vrouwen zijn in hun jeugd misbruikt
Dit zou zo maar de conclusie kunnen zijn van Mariska Orbàn de Haas indien zij zich gebaseerd had op een onderzoek waarbij alleen aan heteroseksuele vrouwen gevraagd was naar eventueel misbruik in hun jeugd. Zij kwam onlangs met het statement dat ‘Veel...
Lees MeerSterven uit solidariteit
In het kader van de donorweek ging de uitzending van Debat op 2 afgelopen weekend over het donorsysteem in Nederland. En dan meer specifiek over het mogelijk maken van orgaanhandel. Hoewel het gepresenteerd wordt door Arie Boomsma, is Debat op 2 toch een aardig discussieprogramma. Dit komt omdat ook ‘gewone mensen’ hier op televisie mogen zeggen wat ze ergens van vinden. Niet alleen de standaard deskundigen die altijd al bij Pauw en Witteman zitten, maar weer eens wat anders.
Het zal je dan ook niet verrassen dat deze aflevering was volgestouwd met nierpatiënten, die allemaal de evenzo tragische verhalen over hun ziekte uit de doeken mochten doen. Nachtenlang in je slaap aan de dialyse apparaten liggen, al vier orgaantransplantaties gehad die allemaal niet gewerkt hadden, en dan nog het wachten. Het eindeloze wachten op een nieuw orgaan. De wachtlijsten zijn lang, de organen schaars. Een vreselijke lijdensweg.
“Wie zou er bereid zijn om een orgaan te kopen, als de nood echt hoog is?” vraagt Arie Boomsma aan zijn publiek. Vrijwel alle nierpatiënten steken zonder aarzelen hun hand op. Alle mensen die hun hand niet opsteken liegen. Op televisie nog wel! We hebben het hier over balanceren op het randje van de dood. Als je in die situatie terechtkomt ben je zo wanhopig, dat je ook wel een bank zou beroven als dat nodig is om een nieuwe nier te bemachtigen.
Er zat ook een oude dame van 72 jaar in de zaal, van wie ik bijzonder onder de indruk was. Zij vertelde dat ze de donorcampagne had gezien. Ze was zich een beetje gaan inlezen, en had toen de conclusie getrokken dat het eigenlijk wel erg goed zou zijn om haar nier af te staan aan een volslagen vreemde. “Je hebt twee nieren: Eén voor jezelf, en één om weg te geven” waren haar wijze woorden. Een kerngezonde mevrouw, die haar nier doneert uit naastenliefde. Hoeveel mensen zijn barmhartig genoeg om dit te doen? Om maar niet te spreken van het lef dat je ervoor moet opbrengen om zomaar een goed functionerend vitaal orgaan uit je lichaam te laten verwijderen in het ziekenhuis. Voor de meeste mensen is het al een brug te ver om organen uit je dode lichaam aan een ander af te staan.
Naast haar zat een Tweede Kamerlid van de Socialistische Partij. We weten allemaal dat de SP geld verdienen eigenlijk iets heel erg vies vindt, en dat was in dit geval niet anders. “Kijk” zei het SP Kamerlid. “Deze mevrouw heeft haar nier afgestaan, uit solidariteit. Het hele aspect van solidariteit zou verdwijnen als je toestaat dat organen voor geld verkocht mogen worden.”
Solidariteit. De SP heeft liever dat we onze organen weggeven uit solidariteit, dan dat we er geld voor vragen. Een nier ontvangen van iemand anders, zonder daar ook maar iets voor terug te geven. Is dat solidair tegenwoordig? Is het niet veel solidairder, om je donor ook een vergoeding te geven voor de pijn en moeite die hij voor jou heeft doorstaan?
“Bovendien” voerde de socialist aan “zijn het de arme mensen die dan hun nieren moeten verkopen om hun schulden af te betalen. Als je miljonair bent, dan hoef je dat niet te doen. Het is eigenlijk een moderne vorm van slavernij!”
Een andere spreker voerde hiertegen terecht aan dat je dan íedere vorm van arbeid die mensen verrichten om hun schulden af te betalen wel kunt betitelen als slavernij. Of je je organen wel of niet verkoopt blijft een vrije keuze, er is niemand die je daartoe dwingt. Stel je eens voor dat straks de deurwaarder bij je komt aanbellen met de woorden: “Goedemiddag mevrouw, we hebben uw televisie en uw auto al in beslag genomen, maar ja die schuld moet toch afbetaald worden hè, en uw nieren zijn ook nog vijftienduizend euro waard…” Als we het SP Kamerlid moeten geloven is dit de toekomst die onze minvermogende medelanders te wachten staat wanneer vrije orgaanhandel mogelijk is. En dat kunnen we alleen voorkomen met een systeem van nóg meer solidariteit.
Maar wat nou als het de maatschappij aan deze broodnodige solidariteit ontbreekt? Als mensen gewoonweg niet bereid blijken te zijn om in hun lichaam te laten snijden ten behoeve van iemand die ze helemaal niet kennen? Nou, dan kunnen die nierpatiënten volgens de Socialistische Partij beter sterven, dan dat ze de mogelijkheid gegund wordt om gewoon te dokken voor het orgaan dat ze nodig hebben. Fijn voor alle nierpatiënten. Ze sterven bij bosjes, maar doen dat tenminste wel in de wetenschap dat ons donorsysteem gelukkig nog altijd gebaseerd is op solidariteit, in plaats van op de vrije markt van vraag en aanbod. Ergens eerlijk voor betalen is namelijk niet solidair genoeg, en dat moeten we niet willen natuurlijk.
Het donorsysteem in Nederland werkt voor geen meter, dat werd pijnlijk duidelijk uit de verhalen van de nierpatiënten in deze uitzending. De wachtlijsten zijn te lang, de patiënten sterven. Hopelijk wordt dit systeem snel aangepast, en wel zodanig dat we het recht krijgen om zelf te bepalen wat we met ons lichaam doen. Onze vitale organen verkopen voor geld bijvoorbeeld, daar zou niemand anders iets over te zeggen moeten hebben behalve jijzelf, en als je dood bent je nabestaanden. En denk maar niet dat die je organen niet verkopen, als ze er honderdduizend euro voor kunnen vangen. Het hele tekort aan organen zou met vrije handel in één keer opgelost zijn.
Tot die tijd kun je je hier opgeven als donor (na je dood): www.jaofnee.nl. Een beetje solidariteit moet er immers zijn.
Reacties
En iemand die bijvoorbeeld zijn nier af staat omdat hij dan geld heeft voor, bijvoorbeeld het kopen van een huis of een ander doel waar hij nu geen geld voor heeft? Ik weet niet of dat nu echt zo'n goed idee is. Daarnaast vraag ik mij ook af of de afweging van familie dan nog wel een zuivere is wanneer geld een rol gaat spelen.
Met een modaal inkomen kan ook niemand een hartoperatie betalen. Dus ook hier zal je je voor moeten verzekeren.
Het is de vraag of er nog levende donoren nodig zijn als het aanbod aan dode donoren enorm toeneemt. Het probleem dat iemand moet kiezen tussen een huis of twee nieren zal er waarschijnlijk niet zijn. Maar dan nog vind ik dat iemand zelf moet kunnen beslissen wat hij met zijn lichaam doet.
Goed, artikel verder:)
Hooguit voor de mensen die ze eruit moeten halen dan!
En volgens mij is er nu al orgaanhandel. Denk je echt dat buitenland ons de organen gratis afgeeft?
Dus solidariteit is in werkelijkheid kopen en verkopen? Op het moment dat je een winkelier geld betaalt voor je goederen, ben je opeens solidair bezig?
Volgens mij is de auteur bezig met nieuwspraak: "Vrije markt = solidariteit".
Bovendien is de handel in roganen in strijd met het door het nota bene door libertaristen zo geprezen recht op zelfbeschikking .
Zowel verkopen vanwege schuldenproblem atiek, als het niet kunnen betalen van een orgaan zijn hier namelijk mee in strijd.
Het toont aan dat de "vrije markt" zelfs je lichaam binnendringt zodra je geen bezittingen meer hebt, en dat is de laatste nagel aan de doodskist van je betoog.
Als je je nieren door een ziekte verliest, heb je in principe pech gehad. Als iemand je een donororgaan aanbiedt, heb je vervolgens een geluk bij een ongeluk.
Maar daar waar organen uit solidariteit ter beschikking worden gesteld, wordt het zelfbeschikking srecht nergens geschonden.
Niet bij diegene die wel of niet een orgaan af wil staan, en ook niet bij degene die het geluk heeft om wel, of de pech om niet een orgaan te ontvangen.
RSS feed voor reacties op dit bericht