Een paar maanden geleden, op 24 juli 2012, werd mijn eerste artikel over de SP gepubliceerd op Liberale Media, NuJij en WelingelichteKringen.
Een storm van kritiek barstte los, achteraf gezien onterechte kritiek.

We zijn nu twee maanden verder. Zoals ik in mijn vorige artikel aangaf heeft de SP de peilingwinst niet kunnen verzilveren door onkunde en politiek gedraai van Roemer en omdat in de debatten en interviews feilloos werd aangetoond dat de SP geen oplossingen biedt.

De verkiezingsnacht zelf glunderden de SP prominenten: ze hadden toch maar mooi hun bestaande zetelaantal vast kunnen houden. Maar achter die glunderende gezichten zag je het zuur zich ophopen. Het zuur dat nu langzaam maar zeker meer en meer naar buiten komt. Het venijn dat deze partij nog flink in de eigen staart zal bijten.

Na de verkiezingsnederlaag van de SP - ik noem het zeer bewust een verkiezingsnederlaag omdat de SP in 2012 minder stemmen haalde dan in 2010 (924.696 in 2010 tegen 909.853 in 2012) – trad het politieke verval snel in.

Wie herinnert zich niet Roemer die op hoge toon eiste aan de onderhandelingstafel voor de nieuwe formatie te willen zitten; Roemer, die zelfs de ondergrens van de schatting van Jan - 25 tot 45 zetels is reëel - Marijnissen niet wist te verzilveren; Roemer die maar bleef draaien en keren (de Over My Dead Body affaire); Roemer, die zijn feiten niet paraat had; Roemer, die zijn kiezer in de steek liet (65 blijft 65! Oh, wacht…); Roemer, die volledig door het ijs zakte op het moment dat hij zich (internationaal) presidentieel moest opstellen; Roemer, die zoals gezegd stemmen verliest in plaats van wint.

Roemer, die keer op keer Diederik Samsom probeert te beschadigen (daarbij, terwijl ik dit schrijf, geholpen door Jan Marijnissen bij Jinek) omdat de PvdA de SP blijft uitsluiten; Roemer, die voorbij gaat aan de politieke realiteit dat het niet Samsom is maar Rutte die een coalitie VVD-PvdA-SP categorisch uitsluit. Roemer, die dus alleen door het verdraaien van feiten kritiek kan uiten; Roemer, die zich daardoor bijzonder zwak opstelt.

Roemer, die tegen beter weten in blijft hameren op een PvdA-SP-CDA-D66 coalitie. Roemer, die maar blijft voorbij gaan aan alle signalen dat zowel het CDA als ook D66 niets, maar dan ook helemaal niets, moeten hebben van een dergelijk monsterverbond.

Deze Roemer meet zich weer de Calimero-rol aan: zodra het kabinet Rutte II een feit is zullen de verwijten weer door de Tweede Kamer vliegen. Weer zullen we hetzelfde riedeltje als in 2010 moeten aanhoren: “wij wilden wel maar jullie hielden het tegen, want jullie zijn groot en wij zijn klein en dat is niet eerlijk… Oh, nee!".

En wat te denken van de tweet van senator Paul Ulenbelt? Dit lid van de Eerste Kamer vond het nodig om - over de rug van de getroffen bewoners van Haren - de VVD en PvdA een veeg uit de pan te geven. Hoe diep kan een politicus zinken?

Helaas voor de SP, het is exemplarisch voor de partij van na 12-09-12.

De kiezers die in 2010 ontvankelijk waren voor dit soort boodschappen zullen de schouders ophalen: ze hebben het wel eerder gehoord. De kiezers zullen de schuld van het faliekant mislukken van de verkiezingen voor de SP volledig bij de partij - en bij de partij alleen - neerleggen.
De kiezer weet allang dat de SP nooit mee zal doen, nooit zal groeien. De SP is nu eenmaal de partij die niet vooruit wil, geen oplossingen heeft geboden, biedt en zal bieden.

De kiezer heeft allang geconcludeerd dat een stem op de sociaal-democratische PvdA een stem met winst is: want zie daar, die partij zit wél aan tafel.

Dat gezegd hebbende, nog steeds hebben 909.853 mensen op de SP gestemd. 909.853 mensen zien heil in een partij die geen toekomst biedt. Deze mensen, bijna één miljoen, geloven in het succes van de proletarische heilstaat. Deze mensen geloven dat er niets beter is dan verregaande nivellering, staatsbemoeienis en -dwang op alle denkbare aspecten van het leven. Deze mensen vinden dat het beter is om geen eigen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Deze mensen sluiten hun ogen willens en wetens voor het wereldwijde failliet van de socialistische ideologie. Deze mensen ontkennen dat er geen enkel land ter wereld is, werkelijk waar, geen enkel land, waar socialisme en democratie, socialisme en vrijheid, socialisme en welvaart, hand in hand gaan.

En dat, dat is nog het meest schokkend.

Hoe nu verder? Marijnissen laat Roemer voorlopig in het zadel. Echter, ook bij hem moet de irritatiegraad inmiddels een hoogtepunt hebben bereikt. Nu pakt hij het nog tactisch aan. Maar zodra het kabinet Rutte II een feit is zullen we zien dat de positie van Roemer meer en meer zal worden uitgehold. Er zal een discussie komen binnen de Tweede Kamer fractie, aangewakkerd vanuit de top van de partij. En dan, plots, komt de boodschap. Roemer vertrekt, heeft er geen zin meer in. Een opvolger zal zich snel aandienen.

Ik gok op Renske Leijten, en niet alleen maar omdat ze op nummer twee staat.