De SP van Roemer - excuus, van Marijnissen en Cox - staat er al wekenlang uiterst florissant voor. In de peilingen that is. Zetelaantallen van ver voorbij de 30 vliegen ons wekelijks om de oren. De SP ligt op koers om de grootste partij te worden en om de premier te leveren. Lijkt het.

De kans dat de SP uiteindelijk de premier zal leveren acht ik uiterst klein. Zelfs de kans dat de SP aan een regering, van welke politieke signatuur dan ook, deel zal nemen acht ik onwaarschijnlijk. Waarom, dat zal ik u hieronder uitleggen.

De premier
Het lijkt logisch dat Roemer de kandidaat is voor de SP om MP te worden, hij is immers de fractievoorzitter in de Tweede Kamer.
Die kans is klein. Ten eerste oordeelt vriend en vijand over hem dat hij te licht is voor de functie: "Hij heeft niet de juiste kennis, niet de juiste eigenschappen, het is een amicale vent, een goede fractievoorzitter… Maar MP? Njet."
Ten tweede is hij niet de grote man, de beslisser, in de partij.

De marionet
Zoals iedereen weet is niet Roemer degene die binnen de SP aan de touwtjes trekt. Hij is de marionet van de grote mannen. Dat zijn nog steeds Marijnissen en Cox. Zijn zij dan mogelijke MP kandidaten? Nee. Marijnissen kampt al jaren met zijn gezondheid (andere aspecten behandel ik niet) en bij Tiny Cox zit de naam - internationaal gezien - rampzalig in de weg.

De winst
De SP staat in de peilingen op een enorme winst. Een knappe prestatie, zo lijkt het. De SP profiteert ervan dat de polderlandse pers Roemer nog geen strobreed in de weg gelegd hebben. Er is nog geen enkele kritische vraag, in de trant van "maar hoe gaat u dat betalen?", aan hem gesteld. Dat zal wel anders worden de komende weken.

En is het niet het journaille, dan zijn het wel de andere fractievoorzitters die tijdens de komende debatten de Rode Ballon zullen doorprikken. Daar maakt Roemer zich, naar verluidt, ernstig zorgen over. Want reken maar dat elke miskleun, elke drogreden, elk ontwijkend antwoord, hem breed zal worden nagedragen. Keer op keer op keer op keer. Dat gaat hem een fors aantal zetels kosten. Hij kan dat ook niet voorkomen, eenvoudigweg omdat hij de oplossingen niet heeft. Hij heeft de cijfers niet. Er is niets doorgerekend. Hij zal draaien, wenden en keren. En de kiezer? Die ziet dat en zal afstand nemen.

De uitslag
Dat de SP er in de peilingen goed voorstaat wil niet zeggen dat de SP die zetels ook gaat verzilveren. Daarvoor is de winst teveel een gelegenheidswinst. Met een weinig aansprekende fractievoorzitter bij de PvdA, veel gedoe bij GroenLinks, gedonder bij politieke evenknie PVV, is de keuze voor de SP - door verontrust en verontwaardigd Nederland - snel gemaakt. Echter, het wil nogal eens voorkomen dat in het stemhokje alsnog voor een meer gematigde partij wordt gekozen. Met name de PvdA zal daarvan kunnen profiteren.

De wil
Ten slotte. Is de wil er wel? De SP roept al jaren dat ze klaar is voor regeringsdeelname. Maar ja, roepen en doen zijn twee verschillende zaken. De SP wil helemaal niet zo graag regeren als ze altijd zegt.

En wel om twee heel eenvoudige redenen. Coalitieonderhandelingen en verantwoordelijkheid. De SP zal veel, heel veel, water bij de wijn moeten doen. Zal talloze punten die ze nu vurig verdedigen moeten laten vallen, de partij zal heel veel vervelende maatregelen moeten treffen die ze nu te vuur en te zwaard bestrijdt. Een meer klassieke politieke partij komt daar mee weg. Maar de SP? Dat zal haar achterban niet leuk vinden. Die achterban zal het de volgende keer massaal laten afweten, teleurgesteld als ze zijn in het niet uitkomen van al die mooie beloften.

De SP zal dat kostte wat kost willen voorkomen.

Daarom terug naar de titel. 10%.
Het is een optelsom, het is een geheel der delen. Het vloeit voort uit de politieke realiteit. Het is de kans dat de SP zal meeregeren en de premier zal leveren. 10%. Zeer waarschijnlijk een te hoog percentage.