In Nederland heerst een cultuur waar de winnaar van een verkiezing niet bepaald wordt door het beste verkiezingsprogramma, maar door de beste oneliner op het journaal. Televisiedebatten gaan gepaard met kiezerspanels die de fractievoorzitters genadeloos beoordelen door op alle mogelijke vragen een antwoord te geven. Democratie 2.0 is een feit.

De campagne gaat niet langer over socialisme, liberalisme of confessionalisme, maar over arme kinderen, zielige oma's en huilende ondernemers. De heren en dames in Den Haag maken het zelfs zo bont dat er zogenaamde 'fact checkers' nodig zijn om te controleren of dat wat er gezegd wordt wel de waarheid is. Deze schijnbare teloorgang van het ideologische debat is het natuurlijke gevolg van de vooruitgang in de communicatie.

Aan de andere kant zijn er door televisiedebatten en oneliners meer mensen betrokken bij de politiek dan ooit tevoren. Iedereen heeft een mening en kan deze uiten, misschien geen mening over politieke ideologie, maar over zorg of onderwijs. De politiek is hot en politici zijn BN-ers die moeilijke woorden kennen.

Er is geen behoefte aan langdradige uiteenzettingen over het liberalisme of het socialisme, er is behoefte aan flitsende pakken en korte zinnen. De heren en dames in Den Haag snappen dit, want ze hebben kiezerspanels die vrijwillig op de meest onzinnige vragen antwoord geven.

Het natuurlijke gevolg van de flitsende pakken en de korte zinnen is dat de politieke ideologie een ondergeschoven kindje wordt. De VVD wordt bijvoorbeeld regelmatig verweten niet langer liberaal te zijn. Er wordt gezegd dat de VVD niet langer streeft naar individuele vrijheid, een kleine overheid en onafhankelijkheid.

De reden voor deze beschuldigingen zit vooral in het feit dat de VVD in de afgelopen regeringsperiode concessies heeft moeten doen die in zekere mate botsen met het liberalisme. En deze beslissingen in oneliners uitleggen blijkt een zware dobber te zijn voor de heren en dames in liberaal Den Haag.

Echter, de politici achter de keuzes van de VVD zijn wel degelijk liberalen. Liberalen die volle dagen bezig zijn met hun politieke ideologie. De kiezer ziet het niet, de kiezer ziet flitsende pakken en korte zinnen, maar toch is het er. Achter de oneliner zit een plan met een ideologische grondslag. Achter de standpunten zitten kernwaarden die de koers bepalen.

De media maakt de politiek toegankelijk en boeiend, iets wat veel politici niet kunnen. Voor veel mensen is het genoeg om een ongefundeerde oneliner te horen op het achtuurjournaal, anderen zoeken verdieping bij de fact checkers of in de onderliggende redenatie. Dat is democratie, voor ieder wat wils.