Na 2005 en het Nederlandse duidelijke "NEE" tegen een Europese grondwet, had men kunnen denken dat de voorstanders van EUropa de anti-EUropa boodschap begrepen zouden hebben.

Niets was minder waar. EUropa rommelde met het verdrag van Lissabon via de ondemocratische achterdeur alsnog een grondwet-light naar binnen, de gemiddelde Nederlander gapend van woede achterlatend.

De voorstanders van EUropa begrijpen niet dat de oekazes opgelegd door de oligarchen in Brussel de weerstand tegen EUropa alleen maar doen toenemen. Het moet beter worden uitgelegd is een veelgehoorde uitspraak. Maar wanneer je, vanaf 2005 en daarvoor, je boodschap niet over kunt brengen dan ligt het niet aan de ontvanger maar aan de inhoud van de boodschap. Toch proberen de pro-EUropezen keer op keer op keer hun onverkoopbare boodschap door te drammen.

Dat vergt uithoudingsvermogen en van mijn kant een zekere mate van bewondering.

Een van de politici die een pro-EUropa boodschap uitdraagt is Eerste Kamerlid voor GroenLinks Ruard Ganzevoort. De hoogleraar praktische theologie schrijft op zijn blog een interessant vergelijk tussen het Nederland van nu en het Nederland van voor 1815. Kerncitaat:

Voor 1795 was er een zevental Provinciën. Elk had een eigen parlement (de Staten) en was in principe soeverein (Brabant, Drenthe en Limburg hadden niet diezelfde autonomie). De Republiek als geheel had nauwelijks instanties of bevoegdheden. In de Staten Generaal had elk gewest een stem en de afgevaardigden waren gebonden aan de wil van hun Staten. Voor belangrijke beslissingen was eenstemmigheid vereist. De Staten Generaal gingen eigenlijk alleen over buitenlandse zaken en defensie, maar geleidelijk aan ging de Republiek zich met meer zaken bemoeien (scheepvaart, koloniën, religie). Een eenheid werd het niet, maar het viel ook niet uit elkaar, onder meer door de rol van de stadhouder en door de economische overmacht van het gewest Holland.

Ganzevoort betoogt niet onterecht dat Nederland ook ontstaan is uit meerdere autonome gebieden. Het probleem waar Ganzevoort mijns inziens aan voorbijgaat is het gebrek aan verbondenheid binnen de Europese Unie. Nederland werd toentertijd, moeizaam, verbonden door taal en niet zozeer door cultuur. Taal is een machtig bindmiddel. Taal zorgt ervoor dat iedereen elkaar begrijpt, of de wil heeft elkaar te begrijpen. Er bestaat geen Europese taal en daardoor geen eenheid.

Een andere grote pleitbezorger voor een federaal Europa is D66.

D66 blijft volharden in haar pro-EUropese boodschap. Die boodschap werd vandaag weer eens herhaald door Gerard Schouw, Tweede Kamerlid voor D66. Schouw beweert in zijn interview met NU.nl dat Nederland meer Europa nodig heeft:

"We moeten niet meer in landen denken, maar het is het EP en de partij waar je op stemt die het voor jou bepalen."

Het ommekeer-denken van D66. Geen landen meer, maar een groot federaal Europa.

Wat mij verbaast van de democraten van 1966 is dat zij een niet-democratisch gekozen Europese Commissie meer zeggenschap wil geven. Gecontroleerd door een Europees Parlement waar Nederlanders niet in geïnteresseerd zijn. Volgens D66 moet er hoe dan ook meer EUropa komen, al bestaat er ook geen draagvlak voor binnen de Nederlandse samenleving.

Hoe democratisch is dat? Misschien kan een D66'er daar een duidelijk antwoord op geven. Wanneer je een democratisch Europa wilt, zorg er dan voor dat er een democratische basis aanwezig is voordat je verder wilt integreren.

Foto: Wikipedia