De SP gaat weer flink op de maoïstische toer. Op hun congres, dat vandaag gehouden werd, wordt veel gesproken over eerlijkheid en solidariteit, maar het blijken vriendelijk klinkende woorden die de kern moeten verhullen: ongenadige dwang.

Eens te meer blijkt dat de hele filosofie van de SP stoelt op het idee dat de staat iedereen moet dwingen om te doen wat de socialisten een goed plan vinden.

Ongetwijfeld denken ze zelf dat ze ontzettend eerlijk zijn, en dat hun doel de middelen heiligt, maar laat niemand zich vergissen: de SP zou de vrijheid van iedere burger afpakken, om een socialistische (on)heilstaat te vormen waar het partijkader naar verlangt. De vraag of de rest van de bevolking er naar verlangt doet voor de SP niet terzake. Het is bij uitstek een partij die graag de hand in andermans portemonnee steekt, om zo de eigen idealen te bekostigen.

Het is van groot belang om goed te beseffen hoe ontzettend eng en dwangmatig de denkwijze van de SP is, juist omdat die partij zich meer dan ooit als vriendelijke, acceptabele club profileert. Ook op het congres wordt herhaald dat de partij graag in de regering wil (liefst als grootste), en dus ook best compromissen wil sluiten. Dat klinkt allemaal heel redelijk.

Maar vervolgens komt de aap uit de mouw: er moet eerlijk gedeeld worden, en niet zo’n klein beetje. Wie succes heeft moet daarvoor bestraft worden, en wie geen succes heeft moet beloond worden. Dat klinkt vast heel aardig voor wie nu onsuccesvol is, maar vooruitgang wordt juist mogelijk doordat hard werken, slimme plannen en nuttige innovaties worden beloond met succes. En dus ook doordat mensen die niet hard werken, die slechte plannen en onbruikbare ideeën hebben géén succes hebben.

Als je de vruchten van succes afpakt van degene die ze heeft gekweekt, en ze geeft aan degenen die er zelf niets voor hebben gedaan, dan ontmoedig je hard werk en gezonde ambitie. De SP verbergt niet eens dat dit hun doel is: ze willen het “competitie-element” weghalen, omdat dit oneerlijk zou zijn. Er moet “eerlijk” gedeeld worden (dat wil zeggen: onder dwang).

Dit laat bij uitstek zien hoe ziek de filosofie van de SP in essentie is: ze willen de motor van de vooruitgang permanent ontmantelen. De competitie waar de socialisten zo’n hekel aan hebben zet uiteindelijk aan tot betere prestaties, en dus tot vernieuwingen waar iedereen van profiteert. Een voorbeeld: nieuwe medicijnen worden ontwikkeld omdat bedrijven er miljarden in willen investeren. En ja, dat doen ze omdat ze het eindproduct kunnen verkopen, en ze er winst op maken. De SP noemt dit “hebzucht”, maar vergeet dat de talloze patiënten allang blij zijn dat hun ziekte genezen is.

In de wereld van de SP zouden er nauwelijks nog medicijnen gemaakt worden, want juist de concurrentie tussen meerdere ontwikkelaars dwingt ze allemaal om er veel geld en moeite in te steken en zo snel mogelijk een goed product te leveren. Dit geldt voor alle vormen van ontwikkeling. Als niemand had willen concurreren (oftewel: competitie voeren, om winst te halen) met de paardenkoets, dan was er nu geen auto, laat staan een trein of een vliegtuig.

Competitie is niets anders dan de praktische uitwerking van ambitie: de beste bron van motivatie die de mensheid kent. Dat betekent dat succes leidt tot een welverdiende beloning, maar ook tot nieuwe mogelijkheden waar iedereen van profiteert. Het resultaat is een wereld waarin inderdaad grote verschillen tussen rijk en arm kunnen bestaan, maar waar iedereen profiteert van de vooruitgang. De wereld van de SP is er één waarin die vooruitgang permanent mank wordt geschopt, ten koste van ons allemaal. Het is een wereld waarin een zwerm rode sprinkhanen alles kaalvreet.

Het is vreemd dat de SP dit zelf niet schijnt te begrijpen. De plannen van die partij kunnen enkel bekostigd worden door te stelen van iedereen die succes heeft, maar maken succes daarmee zo onrendabel dat niemand het nog zal nastreven. Dan is er dus ook niemand meer om te bestelen, en dus ook geen geld om “eerlijk te verdelen.” Het resultaat is dat iedereen uiteindelijk straatarm zal overblijven. Eindelijk hebben de socialisten dan hun heilstaat bereikt: een land zonder “vreselijke inkomensverschillen”, waar iedereen even rijk is. Of liever gezegd: iedereen even berooid.