Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Het overkwam een mede-auteur van me, de heer Bozoc (echte naam bekend bij uw correspondent). Een stuk van zijn hand werd verwijderd, niet omdat het inhoudelijk was afgekeurd, maar omdat er elders een kritische reactie op kwam. De redactie van de site waarop het stuk gepubliceerd stond, wilde niet geassocieerd worden met een stuk dat daadwerkelijk discussie uitlokte. In plaats van de auteur te steunen, lieten ze hem als een baksteen vallen. Voor een redacteur met zelfrespect – en met respect voor zijn schrijvers – is dat een doodszonde: een combinatie van lafheid en censuur. Erger kan niet.

Als fervent voorvechter van het vrije woord stoor ik mij aan zo’n gang van zaken. Zeker daar het artikel geschreven was voor de website VerkiezingenVS, waar ik zelf óók meerdere stukken voor heb geleverd. Het doel van de site is, zoals de naam impliceert, om de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten te belichten, en wel vanuit zo veel mogelijk verschillende zienswijzen.

Nu was het geen geheim dat Bozoc daar is aangenomen om zijn ongezouten en kritische mening te geven. Als u dacht dat ik een criticus van president Obama was, dan kende u Bozoc nog niet! Men zou zeggen: geen probleem. En dat was het ook niet. Totdat Bozoc eergisteren een stuk publiceerde met de titel “Slechte week voor Obama”. Hierin wees hij er op dat Obama op een bepaald moment een dip maakte in de leidende opiniepeilingen (Gallup en Rasmussen, zonder twijfel de meest betrouwbare opiniepeilers in de VS).

Voorop gesteld: Obama had inderdaad een dip, en klom later weer op. Het artikel in kwestie belichtte deze dip, vooral om te illustreren dat Obama helemaal niet onkwetsbaar is. Geen probleem, zou je denken. Dat was het ook niet. Maar er waren wél mensen die een ander inzicht hadden, en één van hen schreef een kritische reactie. Dat artikel, geschreven door Victor Vlam, verscheen gisteren op de Warroom-site van DeJaap. Het artikel betichtte Bozoc van selectief shoppen in de peilingen.

Dat mag. Het gaat in mijn optiek een beetje voorbij aan het punt dat Bozoc maakte (dat Obama bij slecht economisch nieuws opeens keldert in de peilingen), maar ieder z’n eigen inzicht. Zoals Vlam stelt: “There are lies, damned lies and statistics.” En zélf heeft hij er duidelijk óók geen moeite mee om de cijfers op zijn eigen manier uit te leggen. Nog steeds geen probleem. Ik heb Bozoc erover gesproken, en hij gaf aan dat hij de kritiek “met een grijns” had gelezen.

En toen kwam de e-mail van de redactie bij VerkiezingenVS, en daar begon de ellende. De redactie wilde geen stuk op de site hebben waar kritiek op was ontstaan, en heeft het artikel verwijderd. Dat is simpelweg te gek om los te lopen. De redactie heeft zelf de auteur verzocht om een opiniestuk te schrijven, en dat heeft hij gedaan. In het stuk staan geen feitelijke onjuistheden, enkel de cijfers, en een conclusie die de auteur daaraan verbindt.

Zoiets heet “opinie”. Een mening. Mensen die het met die mening niet eens zijn, kunnen stellen dat andere cijfers ook een rol spelen. Of ze kunnen vinden dat de cijfers ook op een andere manier geïnterpreteerd kunnen worden. Meneer Vlam van DeJaap doet dit allebei. Hij geeft aan dat er óók peilingen zijn waarin Obama wél relatief goed bleef scoren, en dat Obama slechts één dag dipte in de peilingen, en daarna weer wat opkrabbelde. Verschil van inzicht. (Tegen de stellingen van Vlam is in te brengen dat de peilingen van Gallup en Rasmussen toch echt als het meest betrouwbaar gelden, en dat Bozoc alleen wilde aantonen dat Obama verre van onaantastbaar is, en niet beweerde dat Obama vanaf nu ging dalen in de peilingen.)

Als sites waar ik voor schrijf, zoals Liberale Media en De Dagelijkse Standaard, mijn artikelen altijd zouden verwijderen wanneer er dergelijke felle kritiek op kwam, dan stond er geen artikel van mij meer op het internet. Sommige auteurs lokken graag discussie uit, en schrijven scherpe opiniestukken. Bozoc is er zo één. Andere auteurs gaan die discussie graag aan, en schrijven een weerwoord: zie meneer Vlam.

En een redacteur, een goede redacteur, is dolblij als-ie zo’n houwdegen in z’n arsenaal heeft. Alleen maar gortdroge stukken, daar schiet je niet veel mee op. Als een auteur feitelijke onjuistheden opschrijft, als een auteur slechte kwaliteit levert, als een auteur plagiaat pleegt – dan pak je hem aan. Maar in het artikel van Bozoc stonden geen leugens, de redactie heeft het zelf kwalitatief goedgekeurd vóór plaatsing op de site, en het was geheel zijn eigen werk.

Toch werd van Bozoc geëist dat hij zou uitleggen waarom zijn stuk wél klopte. Anders zou het verwijderd worden, omdat VerkiezingenVS “ronduit voor gek staat” als de kritiek van Vlam mocht kloppen. Als hij uitleg gaf, dan zou de redactie “daarmee naar buiten treden en het voor je opnemen”. Klinkt als een op zich nog acceptabel voorstel, en Bozoc reageerde per mail, mét een uitgebreide uitleg.

Hij verklaarde dat de opiniecijfers die hij had aangehaald allemaal kloppen, en verifieerbaar zijn. “Rasmussen en Gallup peilen elke dag,” stelde hij, “die zijn betrouwbaar, en hebben een goeie reputatie.” En ja, natuurlijk zijn er ook andere peilingen, de VS kent honderden bureaus die opiniepeilingen uitvoeren. Maar de diensten die Bozoc aanhaalde gelden als het meest betrouwbaar. En als de cijfers van Obama bij die peilers in één klap met 5% zakken, dan is dat toch opvallend? Niet vreemd dat iemand daar een artikel over schrijft.

Klinkt niet als een onredelijke verdediging van zijn positie. Verklaring gegeven, en daarmee is de kous af. Nietwaar? Nee, inderdaad niet waar. Want het artikel werd alsnog zonder pardon verwijderd. En dat is niets minder dan censuur. Opinies die om enige reden niet bevallen, worden zomaar verwijderd. Een treurig zwaktebod van een redactie die niet genoeg lef heeft om haar eigen auteurs te steunen – sterker nog: een redactie die een auteur actief in de rug steekt. Eerst beloven je te steunen, en je daarna toch laten vallen. Daar ben je als schrijver mooi klaar mee!

Bozoc is er in ieder geval wel klaar mee. En ik ook. Voor een website die op een dergelijke manier omgaat met een auteur die netjes zijn werk doet, schrijf ik geen stukken meer. Over de Amerikaanse verkiezingen heb ik ongetwijfeld nog veel te zeggen, en ik gok dat de pen van Bozoc over dit altijd fascinerende onderwerp ook nog niet is leeggeschreven. Maar daarvoor zullen we een ander podium vinden. Een podium waar je niet door je eigen redacteur afgeduwd wordt.