De SGP wil geen vrouwen opnemen op zijn kandidatenlijsten. De rechter heeft uitgemaakt dat die partij vrouwen niet categorisch mag uitsluiten. Terecht, vrouwen en mannen hebben gelijke rechten. Dat standpunt van de SGP is toch ook achterlijk!

De aanhangers van de SGP hangen een versie van het protestantse christendom aan, waarin men uit bepaalde Bijbelteksten afleidt dat vrouwen zich niet moeten bezighouden met politiek. Zij zien dat als een goddelijk gebod. De meeste christenen accepteren deze interpretatie van die teksten niet en ongelovigen zoals ik hebben er al helemaal geen boodschap aan. De Nederlandse Grondwet en verdragen waarbij Nederland partij is, verbieden discriminatie. En het uitsluiten van vrouwen van het passieve kiesrecht is zonder twijfel discriminatie. Die uitsluiting is dus verboden.

En toch ben ik niet gelukkig met de rechterlijke uitspraken over de SGP en vind ik dat we geen juridische maatregelen moeten nemen tegen die partij in verband met deze kwestie. Ik wil graag toelichten waarom ik daar zo over denk.

Verreweg de meeste vrouwen (en mannen) vinden – terecht – dat vertegenwoordigende lichamen als de Tweede Kamer vrouwen onder hun leden moeten tellen, liefst ongeveer evenveel als mannen. Het ligt niet voor de hand dat een vrouw die zo denkt zich kandidaat zou willen stellen voor een partij als de SGP, die dat zo geheel anders ziet. Alle of bijna alle andere partijen nemen zowel mannen als vrouwen op hun kandidatenlijsten op. Een vrouw met politieke ambities heeft dus een ruime keuze.

De SGP telt ook vrouwen onder haar aanhangers. Die vrouwen delen waarschijnlijk het standpunt van de SGP over deze kwestie. Strikt genomen zouden zij niet moeten gaan stemmen, want ook dat acht de SGP in strijd met de roeping van de vrouw. Maar misschien stemmen zij toch, om de SGP niet te schaden. Het is geheel aan ieder van hen afzonderlijk om dat te beslissen.

Geen enkele vrouw heeft laten weten dat ze graag kandidaat voor de SGP zou willen zijn. Het zijn niet vrouwen die zich gediscrimineerd voelen, die een proces tegen de SGP zijn begonnen. Dat heeft het Clara Wichmann proefprocessenfonds gedaan. Het gaat blijkbaar om het principe. Het verbod dat men nastreeft is in feite niet gericht tegen een bepaalde praktijk, maar tegen de opvattingen die aan die praktijk ten grondslag liggen. We hebben te maken met een zelf-benoemde gedachtenpolitie.

Maar de gedachten zijn vrij. Gelukkig maar. Het is niet verboden wat dan ook te vinden. De SGP-leden mogen vinden dat vrouwen geen kandidaat voor de Tweede Kamer behoren te zijn. Ze mogen dat alleen niet in de reglementen van hun partij opnemen. Wel mogen ze op hun kandidatenlijsten opnemen wie ze maar willen. Ook als dat uitsluitend mannen zijn. Willen we de SGP dwingen haar 'vrouwenstandpunt' voortaan onvermeld te laten in haar teksten? Dat standpunt zelf zal daardoor niet veranderen, de praktijk van de kandidaatstelling ook niet en daar kan niemand iets aan veranderen. Het verbod dat standpunt formeel vast te leggen krijgt daardoor een hypocriet karakter.

Maar misschien zijn wel er mensen die vinden dat de SGP ook daadwerkelijk vrouwen kandidaat moet stellen. Laten we in de kieswet opnemen dat van de eerste tien kandidaten op elke lijst er minstens drie vrouwen moeten zijn. Omdat discriminatie verboden is: ook minstens drie mannen. En minstens één homo of lesbo of transgender. En minstens één niet-westerse allochtoon. En minstens één persoon met een lichamelijke beperking. Heb ik nog gediscrimineerde groepen vergeten? Nee, ik denk niet dat we die kant op moeten gaan.

Er zijn vele belangrijke problemen, in de wereld en in Nederland. Armoede, ongelijkheid, onrecht. De economie. Natuur en milieu. De almaar stijgende kosten van de zorg. De staat van ons onderwijs. De positie van Nederland in Europa. Vrede en veiligheid. Ik noem maar een paar dwarsstraten. Er zijn vele zaken om ons druk over te maken, veel misstanden waar we wat aan moeten doen. Het is vervelend dat sommige mensen standpunten innemen die u of ik achterlijk, ergerlijk vinden, schandelijk misschien. Het is goed, soms zelfs noodzakelijk, deze standpunten met kracht van argumenten te bestrijden. Maar verboden en dwangmaatregelen zullen mensen niet op andere gedachten brengen. Om dat doel te bereiken is praten, schrijven, proberen te overtuigen de enige begaanbare weg. En laten we ons ondertussen bezighouden met de dringende zaken die onze aandacht opeisen.