Job Cohen pleitte in het NRC voor het samenvoegen van alle linkse partijen tot een grote progressieve volkspartij. Omdat je dan, volgens hem, veel sterker staat.

Sterker tegen rechts bedoelde hij uiteraard. Want al die losse partijen vond hij eigenlijk maar niks. Maar wat Cohen vergeet is dat al die losse partijen, al zijn ze allemaal links, absoluut niet hetzelfde doel nastreven. Er bestaan grote verschillen tussen de partijen op links.

Indien er geen verschillen waren, hadden we namelijk geen verschillende partijen die vanuit een links gedachtegoed politiek bedrijven.

De SP en PvdA verschillen bijvoorbeeld duidelijk op hun Europastandpunt, begrotingsbeleid en economische beleid. Wanneer je hier een fusie wil, zal men het over Europa en al die zaken toch eerst eens moeten worden.

De volgende vraag die zich aandient betreft het gedachtegoed van het linkse electoraat. Is links een dusdanig eenduidige aanduiding dat ieder die zichzelf links noemt daar onder geschaard kan worden? Ook dat is natuurlijk niet het geval. Wanneer dat namelijk wel het geval was, dan zou men niet de keuze maken tussen SP, PvdA of GroenLinks. Afgezien nog van de linksgeoriënteerde liberaal, die zich thuis voelt bij D66 en doorgaans niets moet hebben van PvdA of SP.

Een linkse fusie zou betekenen dat alle verschillen overboord gezet moeten worden en wat hou je dan over? Raakvlakken van partijen op links zijn nu net niet de belangrijke punten die je van een serieuze partij zou kunnen verwachten. Want wat moet je met een grote linkse partij die geen visie heeft over Europa, economie of prioriteiten in een begroting? Juist vanwege het feit dat partijen op deze punten cruciaal verschillen, maakt een fusie ondenkbaar en zelfs onmogelijk.

Vooral ook omdat juist de linkse partijen SP en PvdA maar met moeite compromissen kunnen sluiten. En meer hebben met nemen dan geven in onderhandelingen tijdens het vormen van eventuele coalities. Dit is gebleken uit het feit dat juist deze partijen de grootste mond hebben opgezet bij de concessies die CDA en VVD tijdens hun coalitievorming hebben moeten doen.

Diederik Samsom ziet dan ook niets in een fusie om te komen tot een grote linkse partij, juist vanwege de duidelijke verschillen tussen partijen. Cohen ontkent met zijn voorstel de verschillende stromingen binnen de linkse politiek.

De bereidheid tot samenwerking, daar gaat het om volgens Ronald van Raak van de SP, in het NRC lezen we:

Die wil tot zakendoen is er op links nooit geweest, zegt Van Raak, die daarvoor de schuld bij de PvdA legt. Bij de PvdA leeft omgekeerd het gevoel dat de SP alleen wil samenwerken als ze geen compromissen hoeft te sluiten. Zo kijken beide partijen ook terug op de laatste keer dat de SP (heel even) in beeld was tijdens de formatie, in 2006.

Indien samenwerken al niet lukt, zoals in het verleden is gebleken, is een fusie natuurlijk een onuitvoerbaar plan.

Wanneer Cohen pleit voor een groot links blok, dan staat daar tegenover een groot rechts blog, want indien je als links dan sterker staat, geldt dat uiteraard ook voor rechts, nietwaar? Zou hij beseffen dat hij dan dus kiest voor een Amerikaans systeem? En is dat echt wat hij wil? Dan heeft óf links het vier jaar voor het zeggen, óf rechts. Lijkt hem dat wel wat? Of wil hij dit alleen voor links, en houdt hij rechts het liefst versnipperd. Ook dat is natuurlijk geen reële optie.

Cohen was geen politicus, begreep niet hoe de politiek werkte. En met dit voorstel geeft hij aan dat hij hierin nog niet echt is veranderd. Hij heeft nog steeds geen idee waar hij het over heeft. Met die bagage kun je in dit land kennelijk zelfs minister president worden, nou ja, bijna dan.

Foto: Jos van Zetten