De Volkskrant pakt uit met de kop: "Oppositie blaft, maar kan geen enkel wetsvoorstel blokkeren."

Vervolgens komt er een hele riedel cijfers waaruit blijkt dat de partijen van het NEE, de SP en de PvdD, het meest tegen het vorige kabinet hebben gestemd.

Het lijkt mij redelijk logisch dat de oppositie geen wetsvoorstellen kan blokkeren. Er wordt niet voor niets een regeerakkoord gesloten, bij het laatste kabinet ook een gedoogakkoord. Dit regeerakkoord is tot stand gekomen na vaak moeizame onderhandelingen van maanden, maanden waarin de politiek vleugellam is. Stel dat de oppositie wel allerlei wetsvoorstellen zou blokkeren, dan zijn die maanden van onderhandelen nutteloos geweest.

Slimme oppositiepartijen zullen trachten beleid naar hun hand te zetten door met reële amendementen het wetsvoorstel in hun voordeel te wijzigen.

De meest kansloze partij die nauwelijks amendementen kon doordrukken was GroenLinks. Achtenvijftig amendementen waarvan 85% niet aangenomen. Druk op twitter, maar machteloos in de Kamer.

Een verstandige oppositie moet dus niet altijd bijten. Blaffen doen politieke partijen sowieso, daar zijn het tenslotte politieke partijen voor.

Het onderzoek van de UvA (Universiteit van Amsterdam) toont aan dat consensus dusdanig in Nederland zit ingebakken. Nederland heeft een diepgaande overlegcultuur, dat is de uitkomst van eeuwenlange coalities, waarbij je het goede tracht te verzilveren en het slechte tracht te verwateren.

De politiek van het "njet" is aan Nederland niet besteed. Het zal ook te maken hebben met de koopmansgeest. Met een flexibele opstelling maak je winst, dat is de ultieme VOC-mentaliteit, die mentaliteit geldt zowel voor het bedrijfsleven als voor de politiek.

Nederland is een handelsland. Economisch Nederland is gebaat bij een flexibele opstelling van de politiek. "Leven en laten leven" is een typisch Nederlands gezegde. Dat geldt nog steeds voor alle segmenten van de Nederlandse samenleving.

Het opzoeken van de flanken is leuk voor de buitenwacht en heeft een hoog vermakelijkheidsgehalte, maar met reaalpolitiek heeft het weinig te maken. Met reaalpolitiek regeer je. Natuurlijk speelt de oppositie haar rol en behoort dat ook te blijven doen, maar de oppositie weet maar al te goed, dat bij een komende regeerperiode het waarschijnlijk moet samenwerken met een partij die op dat moment in de regering zit.