De Stayer van Het Torentje We begonnen de week, zoals we allemaal inmiddels weten, met een erg goed optreden van Rutte in Brussel. Z’n doorgeladen S&W bleef in het holster, de dreiging van de bobbel vlak onder z’n linkeroksel - een...
Lees MeerWaarom aan de zijlijn staan zo gemakkelijk is
Iedere liberaal kent wel één persoon die aan de volgende beschrijving voldoet: Het hebben van een vooringenomen houding jegens mensen die ook maar neigen naar het liberale gedachtegoed,...
Als student Internationale Betrekkingen vind ik de vernieuwde interesse in de verhouding tussen Nederland en de Europese Unie erg interessant. De Britse premier Cameron heeft met zijn oproep voor een referendum veel losgemaakt in het Verenigd Koninkrijk...
Lees MeerInleiding
Naar aanleiding van mijn vorige artikel kreeg ik via de sociale media (reaguren onder een artikel is zo 2012) diverse berichten dat mijn stelling, dat Rutte...
Het was me een roerig jaartje wel, dat 2012. Het was smullen voor iedereen die in politiek geïnteresseerd is, met briljante en genante momentjes.
Eerst was er de wegloop / wegduik / wegkijk actie van Geert Wilders. Door-de-mand-valler numero...
Vooral de achterban van de SP heeft een heel grote mond over de huidige regering. De aanvallen op rechts zijn niet van de lucht. Vooral Rutte deed en doet in hun ogen alles verkeerd. En, vooral, 'belazerde' zijn kiezers.
Want riep Rutte niet ‘dit’ en deed hij ‘dat’? Wat het ‘dit’ en het ‘dat’ is, mag u zelf invullen. En wat hij wel realiseerde, is geen item voor de oppositie.
SP’ers hebben makkelijk praten. Er is voor Roemer nog geen enkele gelegenheid geweest om dat wat hij roept waar te maken en om te zetten in beleid. En dan bedoel ik natuurlijk onvervalst SP-beleid. Want een rol in de oppositie is de meest makkelijke rol die je als politieke partij kunt spelen. Je programma kun je tot in de finesses uitbouwen en aanprijzen als hét alternatief voor zowat alles wat een regering fout doet, in de ogen van jouw partij.
Mooie woorden die aanslaan bij de achterban, dat is alles wat je als oppositiepartij in huis moet hebben. Of je plannen realiseerbaar zijn, is op dat moment van veel minder belang. Je afzetten tegen zaken, waar veel mensen tegen zijn, is lucratief en levert stemmen op. Realiteit is iets voor later.
Gaat het slecht in de zorg, dan roep je dat jij alles gaat oplossen. Is er werkloosheid, geen probleem, je vertelt je achterban dat jij gaat zorgen voor banen. Vind je dat mensen teveel verdienen en anderen te weinig? Natuurlijk heb jij hiervoor de oplossing. En die gaat werken. Natuurlijk!
En je achterban wordt groter. Want wie wil nu niet dat alle problemen in de zorg worden opgelost. Wie wil nu niet dat iedereen aan een baan geholpen wordt en wie wil nu niet dat alle armoede uit het land, en zelfs uit de wereld geholpen wordt. ‘Stem op ons!’ Roept de SP, die nog nooit verantwoordelijkheid heeft hoeven dragen, ‘want wij lossen al uw problemen op’.
Maar dan regeren, dat is andere koek. Roemer zal dit niet alleen kunnen doen, zoals andere partijen dit ook nooit alleen konden doen. Je moet samenwerken met andere partijen. En hé, dat is nu vervelend, die andere partijen, nodig om een meerderheid te bereiken, denken over sommige oplossingen geheel anders. Sommige partijen, zien helemaal niets in de voorgestelde oplossingen, vinden het zelfs helemaal geen oplossingen. En, nog erger, ze kunnen hier nog gelijk in hebben ook.
Dan kom je dus tot compromissen. Of je komt nooit aan regeren toe. In het eerste geval ben je ineens zelf de partij die in aanmerking komt voor de mantra ‘Kiezersbedrog’! Of je blijft een roepende in de woestijn. En dan ligt het aan de achterban of je de eerst zo prachtig verworven zetelgroei uiteindelijk kunt behouden. Want wat je in de oppositie zo hard roept, wordt in een coalitie nu eenmaal niet altijd waargemaakt. En kun je te weinig waarmaken, volgens je achterban, dan zijn je kiezers teleurgesteld. En lopen weg. Want als je veel niet waarmaakt, dan wordt wat je uiteindelijk wél waarmaakt niet meer gezien.
Dit alles hangt de SP boven het hoofd. Dat hangt élke oppositiepartij boven het hoofd. Maar vooral die partijen die zich heel erg afzetten tegen de zittende regering en dat doen met spelen op de onderbuik van hun achterban. En die met beloftes komen dat zij het wel eens allemaal zullen gaan aanpakken en oplossen als zij de touwtjes maar in handen krijgen.
Roemer moet oppassen met al die veel te rooskleurige verhalen, want anders krijgt hij het niet meer uitgelegd aan zijn achterban als hij daadwerkelijk zou gaan regeren, en het dus niet waar maakt.
Natuurlijk zet een oppositiepartij zich af tegen de zittende regering, dat is ook de rol van de oppositie. Enig realisme is hier echter wel verstandig, anders is de SP straks de partij die door zijn achterban wordt beschuldigd dat hij hen blij heeft gemaakt met een dooie mus.
Dan ziet hij voor het eerst eens de andere kant van het verhaal. Dan krijgt hij eens te maken met een oppositie die zich afzet tegen hem en zijn beleid. En dat zal vooral kritiek zijn op wat hij zo hard riep in de veilige oppositierol en niet waar kan maken in een regering. ‘Meneer Roemer, zeg ik nu via de voorzitter, u zei ‘dit’ maar doet nu ‘dat’!’
Hoe Roemer zich dán gaat verdedigen, daar ben ik eigenlijk best benieuwd naar. Dat is namelijk nieuw, en iets dat hij in die jarenlange rol in de oppositie bij de SP nog niet heeft kunnen leren.
Foto: Flickr
Hoofdredacteur:
Anneke van der Veer
Redactie:
Carla Wijnmaalen (eindredactie)
Thijs Koetsier (webredactie)
Auteurs: Anneke van der Veer, Boris van der Ham, Carla Wijnmaalen, Dimitri van Tienhoven, Erik Camman, Joël Andoetoe, Jos Lubbers, Frank Berkemeier, Michael Toorop, Mijntje Pluimers, Peter van Dijken, Peter Verhaar, Riens Meijer, Thijs Koetsier, Victor van der Sterren