Als een kind wat overkomt, is de reactie van ons meteen emotioneel. Ratio telt niet en wie niet meehuilt, is een ongevoelige bruut.

Mijn eerste reactie was dan ook dat de Limburgse Angolees, desnoods via de discretionaire bevoegdheden van de minister, had moeten blijven. Maar dat is een heel emotionele reactie.

Zal ik eerst even terug naar de procedures en de regels gaan? Dan kijken we daarna welke we aan moeten passen, of niet.

Wij hebben het kinderrechtenverdrag onderschreven omdat kinderen meer bescherming behoeven dan volwassenen. Even lezen wat daar staat bij artikel 22, minderjarige vluchtelingen: Eerst het kind beschermen, noodhulp. Dan de ouders opsporen en het kind met de ouders herenigen en als dat niet kan opvangen.

De eerste optie is dus het kind verenigen met zijn ouders. Kan het scheiden van een kind van zijn ouders een goede oplossing zijn? Volgens mij moet je dat vermijden. Er is geen verdrag dat belet dat je een kind “uitzet” of in gewoon Nederlands naar zijn ouders terugbrengt. Als je het kind niet terugbrengt, bijvoorbeeld vanuit het vals sentiment dat je een kind niet mag uitzetten, ontstaat er een ongewenste situatie.

De tweede optie ontstaat als het kind een vluchteling is, volgens het vluchtelingenverdrag. Dan moet het de bijbehorende status krijgen en kan hij blijven, vanaf aankomst totdat hij zelf weg wilt. Er is geen reden om te wachten met het legaliseren totdat hij 18 is.
De derde optie is er als het kind geen vluchteling is en de ouders onbekend zijn. Volgens mij moet je dan het kind liefdevol in je gemeenschap opnemen en past daar een legale status bij.

Wanneer gaat het dan mis? Als de ouders bekend zijn en er geen reële dreigingen zijn die vluchten noodzakelijk maakt. Dan verblijft het kind illegaal in ons land en kan het helemaal verwestersen. Dan ontstaat het moment dat we een liefdevol opgenomen kind terugsturen. Hoewel hij teruggaat naar zijn familie en zijn land met zelfs een economisch goede toekomst, blijft het gevoel dat je een “Nederlander” niet moet wegsturen. Het feit dat er vele voor hem zijn teruggegaan en dat het goed men hen gaat, doet daar niets aan af.

Het is dus fout gegaan toen we hem niet terugstuurden direct na aankomst. Er had toen de keus gemaakt moeten worden tussen terugbrengen of legaal laten blijven. Het is “de politiek” te verwijten dat we toen die beslissing niet hebben genomen. Wat we dus moeten doen is de wetten zodanig aanpassen dat hij teruggebracht wordt als, bijvoorbeeld binnen 3 jaar zijn familie gevonden wordt. Als het langer duurt, moet hij een legale status krijgen en kan verder blijven.

Nu kan de discretionaire bevoegdheid gebruikt worden voor de huidige schrijnende gevallen. Maar we moeten ook alle kinderen wiens ouders bekend zijn, terugbrengen. Een kind hoort thuis bij zijn biologische familie.