Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Door Nederlanders, en vooral door die van het progressieve soort - en die zijn nu eenmaal in de meerderheid - wordt vrij wapenbezit regelmatig aangehaald als voorbeeld van de 'achterlijkheid' van de Verenigde Staten. Zelfs in liberale kring lijkt het tot de consensus te behoren dat burgers geen wapens mogen bezitten om zichzelf te verdedigen.

Er zijn drie hoofdredenen waarom een burger in Nederland een wapen zou willen hebben. Om te beginnen zijn er mensen die de schiet- of jachtsport willen beoefenen. Zij kunnen als enige burgers in Nederland aan een wapenvergunning komen en mogen hun vuurwapen thuis bewaren. Indien noodzakelijk mogen zij hun wapen overigens ook gebruiken om eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed te verdedigen.^₁

De tweede groep is het tuig. Zij willen een wapen voor slechte doeleinden. Het vergt uiteraard weinig voorstellingsvermogen, maar men denke hierbij aan delicten als beroving en zelfs moord. Dat deze mensen niet met een wapen rond horen te lopen, zal naar alle waarschijnlijkheid geen punt van discussie zijn.

Waar ik mij in dit opiniestuk op wil richten is de derde groep: de burgers die geen enkele kwade bedoeling hebben, niet noodzakelijkerwijs geïnteresseerd zijn in jagen of sportschieten, maar in geval van nood wel een vuurwapen voorhanden willen hebben om zichzelf of hun dierbaren te kunnen verdedigen – uiteraard in de hoop dat het nooit nodig zal zijn. Dit recht wordt ons burgers in dit 'vrije' land ontzegd, en dat is als we erover nadenken merkwaardig.

Het voornaamste argument van de tegenstanders van vrijer wapenbezit is dat wanneer 'iedereen' (want ook ik wil bepaalde mensen uitsluiten van een wapenvergunning, bijvoorbeeld minderjarigen en mensen met een criminele of psychiatrische achtergrond) aan een wapen kan komen, het aantal geweldsincidenten zal toenemen. Ik durf dit te betwijfelen. De mensen met kwade bedoelingen, of die nu worden ingegeven door psychische gestoordheid of door criminele ambities, kunnen ook nu wel aan een wapen komen. In het criminele circuit bijvoorbeeld is illegaal wapenbezit de normaalste zaak van de wereld. En voor wie moordplannen heeft, is er altijd wel een wapen te krijgen. Voor een paar honderd euro kun je er al eentje kopen op de zwarte markt en wie moord- of berovingsplannen heeft, laat zich echt niet afschrikken door een geldboete wegens verboden wapenbezit.

Hoe anders ligt dit voor de mensen die slechts zichzelf en hun dierbaren willen verdedigen! Zij hebben het niet aangedurfd, bijvoorbeeld uit angst voor een strafblad, zich een vuurwapen te verschaffen of wilden of konden zich simpelweg niet begeven in het criminele circuit. Als zij worden aangevallen door het tuig van de tweede groep, staan ze weerloos: ze geven zich over en moeten weerloos toezien hoe hun huis wordt leeggestolen, hoe er iemand wordt verkracht of, zoals laatst in Alphen aan den Rijn, hoe een idioot erin slaagt zes willekeurige mensen te vermoorden.

Anders dan de meeste moordenaars bezat Tristan van der Vlis een wapenvergunning. Tegenstanders van vrij wapenbezit misbruiken dit feit om de wapenwetgeving nog (!) verder aan te willen scherpen. Ik wil het tegendeel betogen. Een gek als Tristan, die uit is op moord vanuit zijn psychische gestoordheid, slaagt er toch wel in een wapen te bemachtigen. Is het niet via de schietbaan zoals nu, dan is het wel via een vriendje in het criminele circuit. Voor kwaadwillenden is het een kwestie van een avondje in de 'goede' cafés van een willekeurige grote stad rondhangen. Als de wapenwetgeving soepeler was geweest en een van de brave gezagsgetrouwe winkeliers in Alphen een eenvoudig pistool of jachtgeweer onder de toonbank of achter in het magazijn had gehad, en er enigszins mee overweg had gekund, dan hadden er niet zoveel onschuldige mensen hoeven te sterven.

Als het zich ooit mocht voordoen dat ik of een medemens door een schurk met een wapen in levensgevaar wordt gebracht, hoop ik dat tegen die tijd de Wet Wapens en Munitie versoepeld is zodat ik niet lijdzaam toe hoef te zien. Bij het Amerikaanse Marine Corps wordt rekruten geleerd dat hun wapen hun leven is. Zo is het maar net. Je wapen kan je leven zijn. Als het erop aan komt, kan een goed pistool het verschil maken tussen de uitschakeling van een schuldige crimineel of de dood van een onschuldige burger.

¹ Art. 41 lid 1 Wetboek van Strafrecht