Liberale Media - Nieuws, analyse e...

De afgelopen jaren heeft Nederland ieder jaar een stijging gekend in de toestroom van asielzoekers van buiten de Europese Unie. Deze groei heeft tot protest geleid onder een groot aantal Nederlandse burgers en heeft ook de vraag opgeroepen of er een Europees gemeenschappelijk asielbeleid moet komen. De Europese Commissie heeft deze vraag tot zich genomen en beleid ontwikkeld op dit gebied.

Echter heeft dit plan tot veel kritiek geleid. Mensen zijn van mening dat er niet meer soevereiniteit moet worden overgedragen van Den Haag naar Brussel.

Ondanks deze kritiek is een gemeenschappelijk Europees asielbeleid nodig om de stijgende lijn in de immigratie een halt toe te roepen.

Een gemeenschappelijk Europees asielbeleid heeft als doel asielzoekers over de lidstaten van de Europese Unie te verspreiden. Deze spreiding zorgt ervoor dat lasten van lidstaten die momenteel een overvloed aan aanvragen hebben, verlicht worden en dat er aanspraak gemaakt wordt op lidstaten met overcapaciteit. Voor Nederland, momenteel nummer zeven van de EU op de lijst van instroom van asielzoekers, zal dit hoogstwaarschijnlijk leiden tot een daling in het aantal aanvragen.

Het Schengenverdrag, getekend in 1985, heeft geleid tot een geleidelijke verdwijning van grenscontroles binnen de Schengenruimte. Mensen die in één van de Schengenlanden asiel vinden, kunnen zich vrij bewegen in alle lidstaten. Zonder een gemeenschappelijk asielbeleid is de regulering met betrekking tot asielverlening, voor elke lidstaat verschillend. Dit leidt tot rare constructies, waardoor iemand die naar Nederland wil bijvoorbeeld in Italië een aanvraag in kan dienen en door de soepelere regelgeving makkelijker asiel krijgt. Met een gemeenschappelijk beleid zijn de regels gelijk en zal een lidstaat geen instroom van immigranten via de Schengenzone ervaren.

De druk die momenteel ligt op de landen met een overmaat aan asielaanvragen wordt weggenomen door het gemeenschappelijk beleid. Europese regelgeving verplicht elke lidstaat om accommodaties te creëren waar asielzoekers terecht kunnen. De status quo leidt er toe dat er onderbezetting is in sommige lidstaten terwijl andere lidstaten kampen met overbezetting. Een vanuit Brussel gereguleerd beleid zorgt voor een evenredige spreiding. Ook wordt het probleem van overbezette asielzoekerscentra opgelost.

De tegenstanders van dit beleid zijn vooral bezorgd over het verlies van soevereiniteit die het overdragen van macht naar Brussel met zich meebrengt. In feite betekent het beleid dat lidstaten nog meer dan onder Schengen de controle over hun grenzen verliezen en dat Brussel bepaalt wie er in het land komt en wie niet. Een beter alternatief is volgens hen dat lidstaten eigen wetgeving behouden en de internationale regelgeving daarbij in acht nemen. Een gemeenschappelijk Europees beleid zou een oplossing zijn voor een niet-bestaand probleem en zou dus overbodig zijn.

Ondanks deze kritiek zijn er naar mijn mening toch meer positieve dan negatieve aspecten aan het Europees immigratie- en asielbeleid. Door de huidige inefficiëntie die Schengen met zich meebrengt op het gebied van immigratie kampen lidstaten met over- of onderbezetting. Echter, discrepanties tussen lidstaten zouden verdwijnen met een gemeenschappelijk beleid en het bezettingsprobleem wordt opgelost. Voor Nederland zal het effect van het Europees beleid zijn dat de stijging in het aantal aanvragen zal afbuigen. Al met al is het efficiënter dan het huidige beleid en zal het positieve gevolgen hebben.