Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Nederland verliest haar zetel bij het IMF. In oktober vorig jaar was dat nog onbespreekbaar voor de Nederlandse gezant bij het IMF. "Een knap iemand die mij van deze stoel afkrijgt" vertelde Age Bakker destijds. Met een top-tien notering als het gaat om handel, financiële sector en ontwikkelingshulp en de zestiende economie ter wereld hebben we er immers gewoon recht op.

Nu, vier maanden later, raken we geen zetel meer kwijt. Nee, we zijn aan het strijden voor een zetel in het IMF samen met België en Luxemburg en als dat niet lukt, dan samen met Noorwegen, Zweden en Denemarken.

Dat klinkt natuurlijk veel beter. Die gedeelde zetel krijgen we namelijk wel en dat is dan toch maar een mooie overwinning voor ons kleine landje.

Er is haast geboden bij het bemachtigen van de gedeelde zetel in het IMF, want daarmee kunnen we eventueel nog snel aanschuiven bij de G20-top komende november in Frankrijk.
"Al die netwerken hangen met elkaar samen", verklaarde voormalig IMF-bestuurder Jeroen Kremers, in oktober tegenover het FD. "Als je in één of twee cruciale internationale organisaties niet meer zit, kan dat een zichzelf versterkend vliegwiel worden. Als we uit de G20 en ook uit het IMF raken, dan wordt het voor Nederland heel moeilijk."

Dat balletje rolt dus snel. Waren we kort geleden zelf nog aanwezig bij de G20 en hebben we nu nog onze eigen zetel bij het IMF, ondertussen zijn we aan het vechten voor datzelfde in een gedeelde vorm.

Voormalig ING-bestuurder Cees Maas en eerder werkzaam bij het ministerie van Financiën waar hij veel met het IMF te maken had, deelde de zorgen van Kremers: "Als je je zetel in het IMF opgeeft, geef je die uiteindelijk ook op in de Wereldbank." Henk Jager, hoogleraar Internationale Economie aan de Universiteit van Amsterdam voegt er aan toe: "We gaan politieke status verliezen."

Niet dat het iemand ook maar iets interesseert, want ondanks dat dit er al vier maanden aan zit te komen maken we ons in Nederland liever druk over wat er achter onze dijken gebeurt. Natuurlijk; als we er echt niet aan ontkomen twitteren we wel mee over het wereldnieuws op het Tahrirplein, maar over het verlies van politieke invloed op het wereldtoneel maken we ons geen zorgen.

Van een internationaal geörienteerd land zijn we snel veranderd in een polderlandje wat zich vooral graag met zichzelf bezighoudt en krachten als Europa met de Frans-Duitse as of de NAVO, maar lastig vindt. Onze EU-bijdrage moet omlaag en meedoen aan NAVO missies is onmogelijk zonder de toezegging dat er geen kogels afgevuurd zullen worden.

Voor een land wat haar inkomen voor zo’n driekwart in het buitenland verdient blijft er dan weinig anders over dan ruzie maken over bezuinigingen. Gelukkig zijn we daar tegelijkertijd dan weer heel goed in geworden.