Liberale Media - Nieuws, analyse e...

De VVD en de Pvda zullen het na de overduidelijke overwinning van beide samen moeten gaan doen. Ondanks de grote verschillen die er bij VVD en PvdA bestaan. Rutte die roept dat hij zijn beleid wil voortzetten tegenover Samsom die roept dat het allemaal anders moet, geeft niet bepaald een vertrouwenwekkend signaal dat dit goed zal gaan lukken.

Het zijn ook eigenlijk een beetje onzinnige uitlatingen. Want zowel Rutte als Samsom weten dat je je beleid niet ongewijzigd kan waarmaken wanneer je in een coalitie stapt.

Zoek de verschillen versus zoek de overeenkomsten is nog nooit zo belangrijk geweest om te komen tot een stabiele regering die het ook nog eens vier jaar uithoudt.

En wanneer die overeenkomsten er nauwelijks zijn, dan zal er afgestapt moeten worden van al te rigide vasthouden aan partijstandpunten en moet er gezocht worden naar een compromis, dus een nieuw beleid waar beiden zich in kunnen vinden. Dit vraagt verantwoordelijkheid en creativiteit. En juist die verantwoordelijkheid zou je mogen verwachten van partijen die beiden ruim 2 miljoen kiezers achter zich hebben.

Deze kiezers kun je niet negeren. Rutte kan hard roepen dat zijn beleid het beste is voor Nederland, daar zijn dus ruim 2 miljoen kiezers het kennelijk mee eens. Daartegenover staat Samsom die zijn beleid het beste vindt, met eveneens 2 miljoen kiezers die hem hierin steunen. Zowel Samsom als Rutte hebben dus rekening te houden met niet alleen de eigen achterban, maar ook met de 2 miljoen van de ander. En de pretenties hebben een land te kunnen leiden.

Niet het winnen van de verkiezingen maakt je de beste leider of coalitiepartner in een regering maar de eigenschap om het volk zo goed mogelijk te dienen. Landsbelang is natuurlijk belangrijk, maar dat land bestaat wel uit mensen die zich door de politiek laten vertegenwoordigen. Het land is geen stukje grond in Europa, maar een gemeenschap van mensen met verschillende ideeën over hoe dat land geleid moet worden.

De kiezer heeft duidelijk gekozen, die wil rechts of links. En dan ook nog in een vrijwel gelijke verhouding. Je kunt niet stellen dat, wanneer je 120.000 stemmen met elkaar verschilt, dat het volk dus gekozen heeft voor een liberale koers, of een socialistische koers, dat zou je pas kunnen zeggen als alle kiezers die keuze gemaakt zouden hebben. Dus met beide richtingen zou in het vormen van een stabiele regering, rekening gehouden moeten worden.

Samsom zou dus bepaalde liberale standpunten niet moeten blokkeren en Rutte zou vanuit dezelfde verantwoordelijkheid bepaalde socialistische standpunten moeten kunnen ondersteunen. Dat heet geven en nemen, dat heet coalitievorming en compromissen maken.

Natuurlijk zullen er aan beide kanten zaken zijn die als not done te boek staan. Er zijn grenzen aan een liberaal tot hoever hij kan gaan op het gebied van het socialisme en er zijn grenzen aan een socialist in hoeverre hij tegemoetkomt aan het liberalisme. Die grenzen mogen gesteld worden, ook vanwege die 2 miljoen die tenslotte niet voor niets stemden op VVD of PvdA. Maar dat er concessies gedaan moeten worden is noodzakelijk en onvermijdelijk.

Of het de beide leiders zal gaan lukken overeenstemming te bereiken, zal niet afhangen van het vermogen om zich vast te bijten in onverzettelijkheid. Het vermogen tot samenwerking en de vaardigheid om ondanks grote verschillen tot overeenstemming te komen, dat zal de ware leider typeren.

Voor de verkiezingen ben je als partijleider vooral bezig met het verdedigen van je eigen standpunten, dat is logisch en geeft de kiezer duidelijkheid waar je voor staat en welke koers jouw ideale koers is. Na verkiezingen is het belangrijk te kijken naar de standpunten van de ander en hoe die in overeenstemming zijn te krijgen met die van jou.

Het zou ook wel eens prettig zijn indien de achterban, na het vormen van een regering, eens niet gaat roepen dat hun partij hun standpunten verkwanselt wanneer bepaalde punten niet haalbaar zijn vanwege samenwerking met een voormalig opponent. Kijk naar wat wel gerealiseerd kan worden, ondanks de samenwerking en eens niet naar dat wat het helaas niet gehaald heeft.

Het zullen stevige onderhandelingen worden. Maar het mooiste resultaat zou zijn een reëel midden tussen rechts en links, waarbij al te rechts en al te links hieruit verdwenen zullen zijn. Om op die manier tenminste 4 miljoen kiezers, waar men toch hun winst aan te danken heeft, tevreden te stellen. En daarnaast een regering te vormen die het land dient, inclusief de gehele bevolking.

Een hele klus, dat is zeker, maar voor echte leiders die verantwoordelijkheid nemen voor ons land en de bevolking daarin, moet dat gaan lukken. Zo niet, zijn ze het niet waard ons politiek verdeelde land te leiden. Ons land heeft geen baat bij starheid van partijleiders, maar grote behoefte aan een stabiele en werkende regering.

Welke partijen zich hierbij aan zouden kunnen sluiten, heb ik achterwege gelaten.