Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Wanneer je als partij in de oppositie zit, hoef je je niet zo heel veel aan te trekken van de uitwerking van je programma op de samenleving. Je kunt het ook makkelijk oneens zijn met andere partijen, want je wordt nergens op afgerekend, tenminste niet echt. Hooguit kun je in een debat het verliezen van je tegenstanders of het winnen puur op retoriek, of omdat je zulke grappige oneliners kunt ophoesten.

Wanneer je een beoogde regeringspartij bent, of zelfs optioneel de grootste kunt worden na kabinetsverkiezingen, dan gaat dat niet meer op.

Dan heb je niet veel meer aan retoriek en zal je je tegenstanders en vooral je kiezers moeten overtuigen van je gelijk.

Dit gaat Emile Roemer slecht af. De vrolijke, door iedereen aardig gevonden SP-leider wordt niet langer behandeld als iemand die vanaf de zijlijn de standpunten van zijn SP verdedigt en waar je leuk mee kunt debatteren, maar wordt nu tegemoet getreden als iemand die het in ons land voor het zeggen zou kunnen krijgen. En dat is andere koek!

Waar Roemer de positieve effecten van de uitkomsten van de doorrekening van zijn programma door het CPB hard bejubelde, heeft hij grote moeite om met inhoudelijke argumenten te komen bij de negatieve consequenties die het CPB naar buiten bracht.

In een interview in de Telegraaf vandaag, komt hij er niet uit. In het verkiezingsprogramma belooft Roemer kleinere klassen. Uit de doorrekening van het CPB blijkt echter dat de klassen juist groter worden met zijn plannen. Roemer zegt hierover een groot meningsverschil te hebben gehad en dit niet te hebben gewonnen. Roemer is het hier dus eenvoudig niet eens met het CPB.

En eigenlijk is dat steeds zijn enige argument als het CPB met voor hem ongunstige uitkomsten komt. Hij zegt dan dat hij het er niet mee eens is en komt met een plan om leraren rechtstreeks vanuit het ministerie te betalen. De interviewer stelt terecht dat scholen zelf de ruimte hebben om te bepalen waar ze het geld aan uitgeven. “Dat zegt het CPB” reageert Roemer. Nee Roemer, dat zegt de wet.

Verder geeft hij in het interview aan het zelfs niet eens te zijn met zijn eigen AOW-plannen en zo gauw hij een meerderheid zou kunnen vinden om deze terug te draaien, zou hij dit doen. Maar op de vraag of de verhoging van de AOW-leeftijd wat Roemer betreft dus niet definitief is, reageert Roemer met:

“Nee, wacht ff. Wat er staat, dat staat er. Ik ga niks veranderen.”

Waarmee hij zijn even daarvoor gedane statement meteen weer onderuit haalt.

Ook wanneer Roemer geconfronteerd wordt met het feit dat zijn plannen op termijn een kwart miljoen banen zal schelen, reageert Roemer ontkennend. Heeft het CPB nu alweer ongelijk?

Roemer vindt de doorrekening van het CPB wel nuttig “want het legt bloot dat iedere partij concreet moet maken hoe dingen betaald worden. Zo word je bewust van de keerzijde van de medaille van iedere maatregel”.

Juist Roemer, en toen kwam de opmerking van de interviewer:

“Zo’n keerzijde is bijvoorbeeld dat volgens het CPB de SP werken minder aantrekkelijk maakt door de uitkeringen te verhogen.”

Waarop Roemer zoals bij elke negatieve conclusie van het CPB, antwoordde:

“Ja, ik ben het daar niet mee eens.”

Roemer, Roemer, zo win je de verkiezingen niet. Dat wordt wat met de onderhandelingen. Alle kritiek pareren met ‘Daar ben ik het niet mee eens’ zonder met inhoudelijke argumenten te komen. Het CPB liegt niet, je kunt het niet oneens zijn met 1+1=2, dat zijn feiten Roemer.

Het voortdurend niet eens zijn met de feiten, maakt Roemer geen serieuze regeringspartner. Op die manier bagatelliseert hij de zwakke plekken in zijn programma. Dat kon hij doen als partij in de oppositie, dan kon ieder vervolgens de schouders ophalen bij zoveel inhoudsloze ontkenning. Dat lukt Roemer niet meer nu zijn programma meedraait in eventuele coalitievorming. Roemer is een oppositieman, zijn partij een oppositiepartij zolang hij niet uit die rol kan komen, zal die rol hem voor altijd ten deel vallen.

Lees het volledige interview in de Telegraaf van vandaag.