Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Moet de overheid rekening houden met de principes van haar dienaren, of moeten ambtenaren gewoon de wet uitvoeren, ongeacht hun persoonlijke principes? Ik ben altijd geneigd geweest tot het eerste.

Wetten komen democratisch tot stand, en moeten vervolgens door ambtenaren uitgevoerd worden, ongeacht of deze individuele ambtenaren dit een goede of een slechte wet vinden. Het is immers het parlement, grondwettelijke vertegenwoordiger van het gehele Nederlandse volk, dat beslist en niet de individuele ambtenaar.

Maar is er wel sprake van een inbreuk op de wet wanneer een ambtenaar liever geen homohuwelijk voltrekt? Die vraag is bij het oordeel over deze kwestie cruciaal. Met name de homolobby protesteert sterk tegen de weigerambtenaren. Raar: zolang het homohuwelijk in iedere gemeente voltrokken kan worden, kunnen homo's die willen trouwen hun wettelijke rechten uitoefenen. Een kwestie van goede roosterplanning op het gemeentehuis.

Mij bekruipt dan ook zo nu en dan het gevoel dat het de fanatieke bestrijders van weigerambtenaren niet te doen is om de rechten van homoseksuelen, maar om seculiere intolerantie naar religieuzen. Velen vrezen voor het hellend vlak als er uitzonderingen worden toegelaten.

Zelf heb ik me meer dan eens afgevraagd, wanneer we een christelijke trouwambtenaar toestaan homohuwelijken niet te voltrekken, of we dan niet ook een islamitische ambtenaar toe moeten staan om, pak 'm beet, een huwelijk tussen een christelijke man en een islamitische vrouw (verboden volgens de islamitische wetgeving) niet te voltrekken. Of wat dachten we van een racistische ambtenaar die geen heil ziet in een huwelijk tussen een blanke en een zwarte vanuit het oogpunt van raszuiverheid?

De grote vraag is of deze voorbeelden wel gelijk te stellen zijn aan het voorbeeld van de christelijke weigerambtenaar. De islamitische wet of het racistische zuiverheidsdenken zijn, anders dan de christelijke beschaving, geen peiler van onze cultuur. Het huwelijk van man en vrouw is diep verankerd in onze cultuur, het wordt door velen gezien als de natuurlijke samenlevingsvorm en als een hoeksteen van de samenleving. Waarom zouden we niet tegemoet mogen komen aan ambtenaren die daar waarde aan hechten?

Persoonlijk heb ik nooit moeite gehad met het homohuwelijk. Hoewel ik er juridisch ook geen toegevoegde waarde in zie ten opzichte van het geregistreerd partnerschap, geldt voor mij toch vooral het adagium 'leven en laten leven'. Het homohuwelijk is een feit, een wettelijk recht en homoseksuelen hebben als ieder ander het volledig genot der burgerlijke rechten.

Zolang daar niet aan getornd wordt, zie ik geen enkel bezwaar dat een gemeente intern ervoor kiest om een vrolijk kijkende progressieve ambtenaar in plaats van een met grote tegenzin handelende SGP-ambtenaar dat huwelijk te laten voltrekken. De bestrijders van de weigerambtenaar zoeken spijkers op laag water.

Zolang ieder homostel dat wil trouwen in iedere gemeente in staat is dat wettelijk recht uit te oefenen, is er geen enkele noodzaak een Seculiere Inquisitie te voeren tegen de ambtenaar die dat liever niet doet.

Wat ik daarbij wel met nadruk aanteken, is dat deze taakverdeling intern dient te zijn en niet, zoals laatst in Den Haag, in de media naar buiten moet worden gebracht. Voor de weigerambtenaar geldt wat mij betreft een beleid van don't say, don’t ask.