-
Lees meer...
Gisteravond was ik te gast op een bijeenkomst van het Noorse fondsenhuis Skagen. De meeting werd gehouden in het historische West-Indisch huis. Een van de sprekers was de Zwitserse Dr. Marc Faber, beter bekend als Dr. Doom. Al bij de start van de sessie bleek de locatie interessant omdat hier de eerste bubbel uit de geschiedenis is ontstaan, de tulpenmanie.
-
Lees meer...
Inleiding
Naar aanleiding van mijn vorige artikel kreeg ik via de sociale media (reaguren onder een artikel is zo 2012) diverse berichten dat mijn stelling, dat Rutte het zo goed had gedaan met de inkomensafhankelijke zorgpremie, niet klopte. Hij was hiermee toch akkoord gegaan? -
Lees meer...
Het was me een roerig jaartje wel, dat 2012. Het was smullen voor iedereen die in politiek geïnteresseerd is, met briljante en genante momentjes.
Eerst was er de wegloop / wegduik / wegkijk actie van Geert Wilders. Door-de-mand-valler numero uno. Grote bek, maar aanpakken? Durft niet als het moet. Nu neemt écht helemaal niemand hem meer serieus. Exit Wilders.
Eén van de uitgangspunten van de Nederlandse democratie, en van de meeste democratieën op deze Aarde, is dat alle volwassen burgers gebruik mogen maken van het algemeen kiesrecht.
Inspraak over de beslissingen der staat wordt gezien als een intrinsiek recht van alle Nederlanders. Weinigen durven een prangende vraag te stellen: waar heeft iedereen dat recht aan verdiend?
Zo’n vreemde vraag is dat niet, als je er objectief naar kijkt. In de samenleving zijn er mensen die productieve handelingen verrichten, en een flink deel van de vruchten van hun arbeid gedwongen aan de staat moeten inleveren. Er zijn echter ook behoorlijk wat mensen die bij de staat hun hand ophouden om diezelfde vruchten (van andermans arbeid) in ontvangst te nemen. De één leeft op kosten van de ander.
Toch mogen ze allebei stemmen over het beleid van de staat. Over hoeveel geld er naar, bijvoorbeeld, uitkeringen hoort te gaan. Op die manier mogen de netto-ontvangers meebeslissen over de vraag of geld van anderen afgepakt mag worden om aan hen te geven! Het moedigt partijen aan om de netto-ontvangers flink te paaien met allerlei “cadeautjes”, die vervolgens door de netto-betalers geleverd moeten worden.
Op die manier blijft de PvdA van oudsher aan de macht in (bijvoorbeeld) Amsterdam: leuke dingen voor linkse mensen beloven, daarmee een meerderheid halen, en de succesvolle mensen daarvoor laten betalen. De maffia is er kinderspel bij. Democratie wordt op die manier een uitverkoop, en wat er verkocht wordt is slavenarbeid.
Waar komt immers die hele verzorgingsstaat vandaan? Het is niet altijd zo geweest als nu. Tot 1887 kende ons land het zogenaamde censuskiesrecht, hetgeen inhield dat men alleen bij een bepaald inkomen en/of vermogen het stemrecht had. Tot 1919 is er een fase van overgang geweest, voordat we het ongehinderde algemene kiesrecht voor mannen en vrouwen introduceerden.
En toen begon ook de verzorgingsstaat uit te dijen. In 1900 hadden we in Nederland een totaal van duizend rijksambtenaren. Een fractie van de eindeloze bureaucratische legioenen waar we nu mee opgescheept zitten. En dat heeft direct verband met het feit dat de etatistische partijen nu stemmen kunnen “kopen” van mensen die in ruil daarvoor iets van de staat willen ontvangen. Wat dan weer door andere, hardwerkende mensen betaald moet worden.
We kunnen concluderen dat de verzorgingsstaat in feite een gigantische parasiet is, die teert op het succes van eerlijke mensen. En het algemeen kiesrecht maakt dat mogelijk. Er is maar één werkbare oplossing: herintroduceer het censuskiesrecht. Niet zoals het ooit bestond, met vaste minimumgrenzen van rijkdom, maar aangepast aan onze tijd.
Het ligt eigenlijk voor de hand: zoals de Amerikanen ooit een revolutie voerden onder het motto “no taxation without representation”, volgt uit dat nobele principe ook het omgekeerde: wie geen belasting betaalt, verdient ook geen representatie. Enkel de mensen die méér belasting betalen dan ze aan geld ontvangen van de staat, hebben het recht verdiend om te beslissen hoe dat geld besteed wordt. Zij zijn immers ook degenen die het moeten ophoesten. En wie betaalt, bepaalt.
Reacties
politieke partijen in Nederland zijn op dit moment net slappe eenheidsworst.
Stemrecht is heel mooi vooropgesteld dat er iets is om op te stemmen! zeker nu ook nog eens het meste beleid en wetten uit Brussel komen uit een ongekozen Europese Commissie!
Dank voor de reactie! Je weet dat ik het met je eens ben over het schrale politieke aanbod in Nederland. Geen écht klassiek-liberale partij te bekennen, en zeker geen die ook nog Eurosceptisch is.
Het is echter mijn verwachting dat invoering van censuskiesrecht mede bijdraagt aan de oplossing van dat probleem: toen we nog censuskiesrecht hadden, was dat de gouden eeuw van het klassiek-liberalisme. Juist omdat toen de betalers het voor het zeggen hadden, en degene die betaalt zelden voor verkwisting kiest.
Ik denk dat als degenen die het geld ophoesten het voor het zeggen hebben, het snel afgelopen zal zijn met de afdrachten aan Brussel, en ook met de wetgevende bevoegdheid aldaar. Wederom: wie betaald voor een eigen huis wil ook de baas zijn in eigen huis. ;-)
Groet,
Victor
- studenten
- mantelzorgers
- arbeidsongeschi kten
- vrijwilligers
- mensen die hun baan hebben verloren agv de crisis
- vaders/moeders die stoppen met werken omdat de kinderopvang te duur is geworden
- ...?
Bedoel je dat?
Ik geloof dat u me niet helemaal begrijpt. Ik wens een samenleving waarin de één geen dictatoriaal recht heeft op het eigendom van de ander. Waarin dwang niet gebruikt kan worden als machtsmiddel.
Studenten? Ik heb in een eerder artikel al gepleit voor een sociaal leenstelsel. De studiefinancier ing zou dus geen gift zijn. Studenten ontvangen dus geen ‘handouts’ en mogen gewoon stemmen.
Mantelzorgers? Ik denk dat daar wel een beloningsstruct uur voor te vinden is die dit probleem oplost. Ik zou de hele zorg omvormen naar een soort pgb-structuur waarbij zorgbehoevenden de benodigde zorg bij private verzekeraars inkopen. Arbeidsongeschi kten krijgen die verzekeringskos ten van de staat vergoed. De mantelzorger werkt dus in loondienst voor de zorgbehoevende, en zie daar: een probleem opgelost.
Arbeidsongeschi kten, die aanspraak willen maken op het geld van anderen, zouden inderdaad niet mogen stemmen. Eerlijk is eerlijk – als je op kosten van een ander wil bestaan, moet je ook op de voorwaarden van die ander bestaan. Niemand mag verplicht worden om zijn rijkdom aan een ander te geven. Eigendom is heilig.
Vrijwilligers, dan. Die kiezen er zelf voor om onbetaald iets te doen, nietwaar? En als ze verder geen geld van de staat krijgen, mogen ze gewoon stemmen, hoor. Alleen wie netto op kosten van een ander leeft, verliest zijn recht op inspraak.
Werklozen: zoals van oudsher bij veel regelingen het geval is, kan je dit opvangen met een peiljaar-regeling. Dan kan men bij plotseling inkomenswijzigi ngen zelf een alternatief peiljaar doorgeven, en zo lost dit zichzelf op.
En dan: mensen die vrijwillig stoppen met werken? Dat doen ze toch zélf? Of bedoel je dat één partner werkt en de ander niet? Het lijkt me evident dat een niet-werkende partner mag worden meegeteld met de werkende partner. Belasting wordt doorgaans per huishouden afgedragen.
…is het op deze manier wat duidelijker voor u?
De meeste meningen zijn 'saai'. Sommige meningen zijn spannend.
De mening van Victor is echter bizar. Zijn idee is een uiting van de almacht van de werkende klasse. Dat is niet liberaal, dat is een denkwijze die je ook bij de klassieke communisten tegenkomt. Extremen raken elkaar (de uitspraak is bekender als je het in het Frans uitspreekt).
In een democratie is er geen sprake van 'dictatoriaal recht op het eigendom van een ander'. Er is sprake van een democratische verdeling van inkomen'.
In onze Nederlandse samenleving hebben we niet gekozen voor 'ieder voor zich' maar zorgen we voor mensen die dat nodig hebben. Dat is het 'sociaal stelsel'.
Omdat we 'gezondheid', 'onderwijs', 'infrastructuur' maar ook 'een dak boven je hoofd met eten op de plank' basisvoorwaarde n vinden voor een functionerende samenleving. In Nederland en voor een klein deel ook in andere delen van de wereld. Omdat daar ook mensen wonen.
Als liberaal ben ik blij dat ik mijn inkomen maandelijks zie afgeroomd voor deze zaken. Dat noem ik geen maatregel vanuit 'dictatoriaal recht', maar dat noem ik 'democratische beschaving'.
Wat dat betreft ben ik ongelooflijk trots op mijn Nederland.
Ik kan nog eindeloos doorgaan, maar ik denk dat het punt wel gemaakt is: sommige vormen van 'vrijheid' zijn een gruwel voor een fatsoenlijke samenleving.
Het spijt me dat ik het zo bot moet zeggen, maar je betoog staat bol van de drogredeneringe n. Die leiden allemaal terug naar dezelfde denkfout: je gaat er van uit dat jouw mening een feit is.
Mijn mening *is* bizar? Zo begin je al. Maar in werkelijkheid *vind* jij dat alleen maar. Het is een mening, en of iets bizar is, is puur subjectief. En zo gaat het aan één stuk door.
Jij spreekt van een democratische verdeling van inkomen. Wat is dat anders dan een dictatuur van de meerderheid? “We” hebben gekozen, zeg jij – waar heb *ik* gekozen om (zo veel) belasting te betalen?
Jij legt anderen verplichtingen op omdat daarmee *jouw* opvatting van fatsoen afgedwongen kan worden. Maar *ik* vind juist het bestaan van dwang heel onfatsoenlijk.
Als jij zo blij bent dat je inkomen afgeroomd wordt, dan neem ik aan dat je ook wel vrijwillig zou betalen voor allerlei goede doelen. Gelukkig – ik ook! Maar ik zou wél *andere* doelen kiezen dan de staat nu doet. Solidariteit heeft in mijn ogen alleen waarde als het een keuze is.
Dwang is in mijn optiek de enige echte gruwel voor een vrije samenleving.
Dank voor je reactie en de nuance die je aanbrengt. Hoewel ik momenteel 0,0 vertrouwen heb ik de huidige politiek (zie ook reactie #1) denk ik dat stemrecht een fundamenteel recht is van iedere volwassene. Om dit nu maar af te schaffen enkel en alleen omdat je een bijdrage van de overheid/belastingbetale r krijgt draagt veel te ver. De overheid doet namelijk wel meer dingen van 'ons' geld.
Laat ik het zo zeggen: ik heb liever dat de overheid haar (en mijn!) geld besteedt aan eerder genoemde groepen in de samenleving dan aan bijvoorbeeld een JSF, of krampachtig in Europa probeert mee te doen met de grote landen met alle financiële consequenties van dien. Wat betreft jouw reactie:
- Studenten: helder, stuk ga ik lezen.
- Mantelzorgers: om zorg(indicaties ) over te laten aan (commerciële) verzekeraars lijkt me een zeer slecht plan.
- Arbeidsongeschi kten: je doet het voorkomen alsof zij ervoor kiezen arbeidsongeschi kt te zijn. 'Willen bestaan'?
- Vrijwilligers: zij kiezen er waarschijnlijk inderdaad voor om onbetaald werk te doen, maar ik denk dat je onderschat hoe hard dit werk nodig is. Zou zonde zijn als dit verloren moet gaan omdat ze anders hun stemrecht verliezen.
- Werklozen (of tijdelijk werklozen): helder.
- Mensen die vrijwillig stoppen met werken: ze beslissen dat inderdaad zelf, maar wellicht gedwongen door omstandigheden.
Groet!
Bovendien shop je nogal en ben je daarmee niet principieel. Waarom wel een sociaal leenstelsel optuigen (de organisatie daarvan is toch echt een 'collectieve last') ? Omdat je zelf nog student bent of de studieperiode met alle malheur vlak achter je ligt?
Mijn reactie staat bol van de drogredeneringe n schrijf je. Jammer, maar dat is niet zo. Mijn reactie is gebaseerd op de wetenschap dat er een scherp verschil is tussen maatschappelijk e "Waarden" en "Normen".
Onze sociale inborst is zo'n "Waarde". Waarden liggen vrij vast in een samenleving, omdat ze door het overgrote deel van de samenleving gedeeld worden. "normen" verschuiven veel sneller. 'Linkse of Rechtse belastingniveau s zijn normen. Maar in onze democratische rechtsstaat is 'via belastingen bijdragen een veilige en sociale samenleving' een "Waarde"
Als dat een 'norm' was geweest hadden ideeën zoals die van jou veel meer voet aan de grond gekregen.
Tenslotte over het woord 'dwang'.
Dwang is er in alle soorten en maten. 'rechts rijden' is ook afgedwongen. De looproute bij de Ikea is een voorbeeld van 'onbewuste dwang'. Net zoals de plasvlieg in het urinoir.
Oftewel: niet alle dwang is vreselijk. Dwang heeft ook positieve kanten en kan ordenend zijn. Er is door ook dwang die door mensen niet als knellend wordt ervaren, maar als geruststellend of ordenend.
De collectieve voorzieningen in Nederland zijn voor de meeste mensen geruststellend en ordenend. Niet knellend. Desondanks kun je ze scharen onder 'dwang'.
Zo nu moet ik naar kantoor. Werken.
Ik reageer even op allebei jullie comments in één keer. Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden. Het hangt allemaal nogal samen.
En ja: natuurlijk is er enorm veel nuance die je in een korte reactie of een kort artikel niet zomaar kan samenvatten. Voor mij is een blijft het een punt van vrijheid: jij mag met je leven doen wat je wil, zolang je geen aanspraak maakt op het leven van anderen.
In mijn ideale wereld bestaat er geen belasting, en helpen mensen elkaar geheel vrijwillig, gewoon omdat het verstandig is. Ik geloof ook dat het (evolutionair) verstandig is om compassie te tonen, en ik geloof ook dat een “nanny state” dat vrijwillige instinct om elkaar te helpen juist afzwakt. We worden *minder* solidair door de verzorgingsstaa t.
Mijn droom zou het zijn om mensen weer zelfstandig en verantwoordelij k te maken, zodat we in de verre toekomst geen overheid meer nodig hebben. Een element daarvan is het recht op inspraak alleen geven aan verantwoordelij ke mensen. En verantwoording draag je door je bijdrage. Daarom mijn focus op netto-betalers.
Ik heb het idee dat vooral Jelle heel erg denkt dat het mij om de centen gaat. Laat het duidelijk zijn: het gaat me niet om geld, maar om het recht op eigendom. Om de vrijheid van ieder mens om zijn eigen succes te maken, en het recht om zélf te bepalen hoe en in welke mate je dat succes deelt met anderen.
En ja, Jelle, ik geloof óók dat “sociale inborst” een Waarde is die in onze apenbreinen is ingeprent. Gelukkig, want het is een evolutionair werkend model. Juist daarom zou je logischerwijs kunnen aannemen dat er geen of weinig staat voor nodig is – we doen het uit onszelf al!
De reden waarom mijn ideeën nu “geen voet aan de grond hebben”, komt juist omdat verantwoordelij kheid ons is afgeleerd. We worden op deze manier een volk van verwende hypocrieten, en al het beste in ons karakter gaat verloren.
Het idee dat dwang voor veel mensen geruststellend is, vind ik absurd. Dat een betaler gedwongen wordt, is heel geruststellend voor een ontvanger. Dat klopt. Maar ik vind dat iedereen die het *niet* acceptabel vindt, zich moet kunnen onttrekken aan de dwang.
En dan zeg ik nog niet eens dat de staat nu meteen moet verdwijnen: maar we kunnen verantwoordelij kheid terugbrengen, en de mensen die de prijs betalen de beschikking over hun eigen lot teruggeven.
Voor 76RL:
Dit is het artikel over onderwijs: liberalemedia.nl/.../...
En dit is een artikel over zorg (omdat ook daar wat meer nuances zijn dan “laat alles aan de verzekeraars over”): liberalemedia.nl/.../...
76RL en Jelle kaarten beide punten aan waar jij op het ene moment wel vind dat ze stemrecht moeten krijgen en op een ander moment niet. Het komt op mij over als: zoals de wind waait, waait mijn rokje. Je kunt niet links en rechts vrijstellingen verlenen omdat dat precedenten schept en ongelijkwaardig is.
Sta je er bij stil dat iedereen bij geboorte al een burgerservicenu mmer krijgt en dus volgens jouw redenering als een gezin bijdraagt aan het belastingstelse l en vanaf een bepaalde leeftijd dan stemgerechtigd is? In een gezin leef je op de inbrengsten van de kostwinners. Toch spreek je over (in je commentaren) voor personen die er voor kiezen om arbeidsongeschi kt te zijn.
In welke realiteit leef jij? Mijn kind is op de wereld gekomen met aangeboren beperking (die overigens van te voren niet medisch was te herleiden of te ontdekken). In het huidige stelsel is het verdomd moeilijk om je kind klaar te stomen voor een harde maatschappij waar de recht van de sterkste stelt. Ik neem daar mijn verantwoordelij kheid voor, prima. Ik vraag ook niks van de overheid. Mijn eigen keuze. Maar om te stellen dat iemand ervoor kiest om geen inkomen te verdienen is te kort door de bocht en getuigt van elk redelijk inzicht of eigen toetsing van de realiteit.
Daarnaast zeg je het volgende:
Alleen wie netto op kosten van een ander leeft, verliest zijn recht op inspraak.
Dus als je als gezin nauwelijks rondkomt en slechts maandelijks het rond krijgt door het handje op te houden bij de staat, dan heb je geen stemrecht. Slechts als je inkomen dusdanig is dan heb je stemrecht?
Mijn zoon komt er wel, maar het vraagt om investeringen in de toekomst en je zal maar dikke pech hebben als de welgestelden hier niks in zien.
RSS feed voor reacties op dit bericht