Liberale Media - Nieuws, analyse e...

In Groot-Brittannië heeft de regering recentelijk geweigerd om een referendum te houden over de voortzetting van de Britse deelname aan het Europese experiment.

In Nederland hebben we er weinig over gehoord, we werden mooi vermaakt door andere aangelegenheden, en toen was er bij ons het grote Mauro-debat.

Nu is dat achter de rug, en moeten we ons weer even op de grote lijnen richten. De Europese lijnen, welteverstaan. Want terwijl wij naar de krokodillentranen van Tofik Dibi keken, stond het Europese spel niet stil. Het noodfonds wordt via de achterdeur verder uitgebreid dan zelfs de meeste cynici hadden verwacht, en daar komt geen inspraak aan te pas.

Als we willen zien hoe de Europese regeringen omgaan met hun volk, met hun land, dan hoeven we slechts even te kijken naar Groot-Brittannië.

Ruim 70% van de Britse bevolking heeft in herhaaldelijke peilingen aangegeven zo’n referendum te willen. Maar de kans om hun mening te geven is ze ontstolen: die mening is namelijk niet de mening van de regering. 47% van de Britse bevolking wenst de EU te verlaten, terwijl slechts 40% er in wil blijven, en 13% “ernstige bedenkingen” heeft. Het zit er dus dik in dat een referendum er toe zou leiden de het Verenigd Koninkrijk de EU zou verlaten.

En dat moest voorkomen worden. Democratisch inspraak kan de regering gestolen worden. Het stomme volk heeft maar te gehoorzamen. Het excuus van de regering dat deze beslissing gemaakt is door de “gekozen vertegenwoordigers” van het volk is pure onzin, en wel om drie redenen.

Ten eerste: David Cameron heeft alles op alles gezet om zijn partijleden in het parlement onder druk te zetten zodat ze tegen een referendum zouden stemmen. Hij probeerde het niet eens te verbergen, maar gaf openlijk aan om ieder middel in te zetten om “alle neuzen één kant op te krijgen”. Er is dus géén waarlijk vrije stemming geweest.

Ten tweede: zelfs als er een meerderheid van de conservatieve parlementsleden vóór de EU en tegen het referendum is… de conservatieve partij heeft tijdens de verkiezingscampagne vaker gepleit vóór een referendum in een geval als het huidige. Bij een “fundamental change” zou het volk geraadpleegd worden. Als de huidige crisis geen fundamentele wijziging van omstandigheden is, wat dan wél?

Ten derde: De kiezers hebben hun vertegenwoordigers gekozen op basis van de standpunten die deze verkiesbare politici toen verkondigden. Ze waren toen overwegend Eurosceptisch en vóór een referendum. Dat conservatieve parlementsleden er nu tegen stemmen is een ernstige vorm van kiezersbedrog. De kiezers zijn duidelijk voor het referendum, de politici horen hun kiezers te vertegenwoordigen.

We kunnen concluderen dat het Britse volk in de maling is genomen. Letterlijk verraden door de mensen die ze vertrouwden om hun belangen te vertegenwoordigen. Dat blijkt overduidelijk uit de schandelijke gang van zaken. Maar het ergste is dit: die duidelijke wantoestanden zijn nota bene een goed teken! Want dat er zelfs maar over een referendum gesproken werd, is al veel méér dan we in ons land mogen verwachten.

Het verraad van de burger en de democratie is in ons land nog veel erger dan in het Verenigd Koninkrijk, maar (of liever: want) hier zie je het niet. Hier worden geen felle debatten gevoerd over de grote lijnen, enkel voor het bespreken van één asielzoeker gaan alle camera’s aan. We krijgen een spectaculaire Dibi-en-Spekman-show voorgeschoteld, en achter de schermen, ongezien, volstrekt zich een Europees drama. Je zou bijna denken dat coalitie en oppositie het zo afgesproken hebben…

In Groot-Brittannië is nog hoop. De hoop dat het laakbare gedrag van de Britse regering bij de volgende verkiezingen wordt afgestraft – dat het volk massaal stemt op de enige partij die ze kunnen vertrouwen: de United Kingdom Independence Party. Dat is de enige partij die volstrekt consequent en volstrekt principieel is geweest. Als het Britse volk bij de eerstvolgende gelegenheid massaal op de UKIP stemt, kan dat de doorslag geven, en zorgen dat er alsnog een referendum wordt afgedwongen.

Ik gun het de Britten van harte. Ik gun het Nederland nog veel méér, maar bij ons is die kans nihil. Wie zich tegen de megalomanie van de EU keert, kan enkel terecht bij de SP of de PVV, en dat verdeelt de Eurosceptici. Het geeft de politici die hun eigen land in de steek laten vrij spel.

Een groot deel van de VVD-achterban stemt enkel nog VVD omdat de PVV te radicaal en op sommige punten te links is. Een flink aantal PVV-stemmers zou liever VVD stemmen, als deze partij eens minder regentes en veel méér Eurokritisch werd. Wat Nederland behoeft is een zusterpartij voor de UKIP. Een Nederlandse Onafhankelijkheidspartij. Er zijn genoeg stemmers voor te vinden: nu de politici nog.

Zoals het er nu voorstaat feliciteer ik de Britten (ondanks het feit dat ze een regering hebben die ze verraden heeft) met het feit dat ze ten minste één partij van eerbare lieden hebben. Dat is bijzonder zeldzaam, en hopelijk gaan ze dat na dit incident ook inzien. Wellicht neemt Nederland dáár dan weer een voorbeeld aan.

Tot die tijd zijn we overgeleverd aan de goden, en is politiek niets anders dan landverraad voor gevorderden.