-
Lees meer...
Gisteravond was ik te gast op een bijeenkomst van het Noorse fondsenhuis Skagen. De meeting werd gehouden in het historische West-Indisch huis. Een van de sprekers was de Zwitserse Dr. Marc Faber, beter bekend als Dr. Doom. Al bij de start van de sessie bleek de locatie interessant omdat hier de eerste bubbel uit de geschiedenis is ontstaan, de tulpenmanie.
-
Lees meer...
Inleiding
Naar aanleiding van mijn vorige artikel kreeg ik via de sociale media (reaguren onder een artikel is zo 2012) diverse berichten dat mijn stelling, dat Rutte het zo goed had gedaan met de inkomensafhankelijke zorgpremie, niet klopte. Hij was hiermee toch akkoord gegaan? -
Lees meer...
Het was me een roerig jaartje wel, dat 2012. Het was smullen voor iedereen die in politiek geïnteresseerd is, met briljante en genante momentjes.
Eerst was er de wegloop / wegduik / wegkijk actie van Geert Wilders. Door-de-mand-valler numero uno. Grote bek, maar aanpakken? Durft niet als het moet. Nu neemt écht helemaal niemand hem meer serieus. Exit Wilders.
Snoep verstandig, eet een appel. Dat weet een kind en toch houden we ons daar steeds minder aan. De groente- en fruitconsumptie daalt al jarenlang ten gunste van het makkelijke en ongezonde voedsel, met tal van gevolgen. Eén daarvan is zwaarlijvigheid onder kinderen. Een serieus probleem.
Blijkbaar is het zo’n serieus probleem dat de Europese Unie er een programma voor in het leven heeft geroepen; het Europees Schoolfruit Programma. Scholen die meedoen aan dit programma ontvangen gedurende een periode gratis fruit om het eten van fruit op school te stimuleren.
Als je wilt dat kinderen er gezond van worden is het verstandig ze geen gratis fruit te voeren. Het verse fruit wordt dan ook betaald door de Europese Unie. Nu kost de periodieke verhuizing tussen Straatsburg en Brussel natuurlijk meer dan een appel of een ei, maar om dat fruit bij de schooljeugd te krijgen, daar een plan voor op te stellen, alles te controleren en te evalueren, daar zijn ambtenaren voor nodig.
De vraag werpt zich dan ook op of de Europese Unie, van alle bestuurslagen die we kennen, nu werkelijk de organisatie is die zich met het eten van fruit op school moet bezighouden. Op het gebied van landbouw en visserij, asiel, veiligheid of mededinging is de meerwaarde van een natie-overstijgende aanpak duidelijk en wel omdat dat in je eentje nou eenmaal een stuk lastiger te regelen is.
Het bevorderen van eten van fruit op school is echter iets wat prima op lokaal, regionaal of landelijk niveau gedaan kan worden, als daar behoefte aan is. Hiervoor een EU-programma optuigen is een goed moment om je af te vragen of het werkgebied van de unie zich niet te ver uitstrekt.
Dat is precies wat dinsdag aan bod kwam in het EO-radioprogramma "Dit is de Dag". Onder leiding van Tijs van den Brink ging Gertjan Segers van het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie, in debat met Hante Meester, woordvoerder van het schoolfruitprogramma.
Wat volgt bij het beluisteren van het gesprek, is een ontluisterend besef dat men in de Europese Unie wel goed is in het detecteren van een probleem, maar absoluut niet in staat is zich af te vragen of het oplossen daarvan niet beter aan anderen overgelaten kan worden. Woordvoerster Meester is in elk geval in het geheel niet in staat uit te leggen waarom dit nu specifiek door de EU opgelost moet worden.
Juist omdat het zo’n klein voorbeeld is, wat op het geheel van alle EU-programma’s waarschijnlijk in het niet valt, blijkt dat de drang van Brussel (en Straatsburg) gelijk is aan die van zoveel bestuurslagen; zich bemoeien met zaken waar we ze in principe niet voor nodig hebben. Een paar appels en peren tonen in elk geval aan dat “small government” niet in het EU-woordenboek voorkomt.