Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Het terugdraaien van het rookverbod in de kleinere horecabedrijven was één van de eerste beslissingen die het kabinet Rutte naar buiten bracht na haar aantreden. Een opvallend besluit, want hoewel het tegemoet kwam aan het principe van minder betutteling, creëerde het een tweedeling tussen de kleine en de grotere horecagelegenheden.

Als gevolg daarvan zitten we nu met een wet die meet met twee maten. Praktisch onuitvoerbaar dus en daarom wordt er in meer dan de helft van alle cafés en restaurants gewoon weer gerookt.

KRO Brandpunt wijdde er zondagavond in “come back van de asbak” een item aan. Professor Stanton Glantz van de universiteit van California benadrukte hoe de lobby van tabaksfabrikanten Nederland tot een gidsland had gemaakt voor hun kant van de zaak. Een besluit met mogelijk verstrekkende gevolgen in het belang van de tabaksindustrie, genomen door een kabinet waarvan een minister tot voor kort lobbyist was van die tabaksindustrie.

Het is een interessant punt waar Brandpunt aan voorbij ging, zelfs toen Hillen later in diezelfde uitzending als minister van Defensie aan het woord kwam en ook hier zal ik daar verder niet op in gaan. Waar ik het namelijk over wil hebben is de vraag of dat rookverbod nu wel of niet liberaal is, of het u en mij vrij laat om te kiezen wat wij willen en daar zelf de consequenties voor te dragen.

Niet-rokers worden door rokers blootgesteld aan gezondheidsrisico’s blijkt uit gegevens van het RIVM. Het verbieden van roken in alle ruimtes die voor iedereen toegankelijk zijn is dan ook verdedigbaar. Roken is een vrije keuze, anderen daarmee lastig vallen met gezondheidsrisico’s tot gevolg is een aantasting van de vrijheid van niet-rokers. Andersom kan gesteld worden dat het niet-rokers vrij staat om zich niet te begeven op plaatsen waar gerookt wordt. Wie geen risico wil lopen zoekt dus gewoon een rookvrij café of restaurant op. Het sociale aspect voor mensen die zich meestal groepsgewijs naar cafés en restaurants begeven komt hiermee onder druk te staan, maar doet niets af aan de vrijheid van mensen om alsnog niet naar binnen te gaan.

Daarnaast zorgen rokers voor meer kosten voor de gezondheidszorg. Niet iedereen die rookt krijgt longkanker en het is ook niet uit te sluiten dat ze dat zonder roken niet gekregen zouden hebben, het percentage mensen met longkanker ligt onder rokers wel vele malen hoger. Moet de gemeenschap die kosten dragen voor mensen die zelf bewust dat risico lopen?

Waarschijnlijk wel. Ten eerste is er dus niet vast te stellen of longkanker aan roken te wijten is en ten tweede dragen rokers door accijnzen al in ruime mate bij aan de inkomsten van de schatkist. Ook zijn er genoeg andere ongezonde dingen die mensen moedwillig doen zoals te vet eten en niet sporten, maar ook een gezonde levensstijl verhoogt de kosten voor gezondheidszorg want wie ouder wordt heeft meer zorg nodig.

Het zit ‘m voor de liberaal dan ook vooral vast op de vraag wat vrijheid is in deze. Rokers gewoon lekker laten doen waar ze zin in hebben is vrijheid, blijheid. Ze vallen daarmee alleen mensen lastig die zich daaraan blootstellen, want die kunnen net zo makkelijk ergens anders heengaan, geheel overeenkomstig de slogan “Roken? Dat lossen we samen wel op.”

Het gevolg is echter dat het de niet-rokers zijn die zich moeten aanpassen aan de veroorzakers van de overlast, van het risico. Dat is hetzelfde soort vrijheid dat bejaarden hebben om te kiezen ’s avonds de deur niet meer uit te gaan. Dat is geen vrijheid, dat is leven in beperking. Wat mij betreft voeren we daarom het rookverbod morgen weer in.