-
Lees meer...
Gisteravond was ik te gast op een bijeenkomst van het Noorse fondsenhuis Skagen. De meeting werd gehouden in het historische West-Indisch huis. Een van de sprekers was de Zwitserse Dr. Marc Faber, beter bekend als Dr. Doom. Al bij de start van de sessie bleek de locatie interessant omdat hier de eerste bubbel uit de geschiedenis is ontstaan, de tulpenmanie.
-
Lees meer...
Inleiding
Naar aanleiding van mijn vorige artikel kreeg ik via de sociale media (reaguren onder een artikel is zo 2012) diverse berichten dat mijn stelling, dat Rutte het zo goed had gedaan met de inkomensafhankelijke zorgpremie, niet klopte. Hij was hiermee toch akkoord gegaan? -
Lees meer...
Het was me een roerig jaartje wel, dat 2012. Het was smullen voor iedereen die in politiek geïnteresseerd is, met briljante en genante momentjes.
Eerst was er de wegloop / wegduik / wegkijk actie van Geert Wilders. Door-de-mand-valler numero uno. Grote bek, maar aanpakken? Durft niet als het moet. Nu neemt écht helemaal niemand hem meer serieus. Exit Wilders.
Amerikaanse onderzoekers kwamen maandag met een voorstel dat aan science fiction doet denken: kerncentrales op de maan. Ze hebben een zeer kleine kernreactor ontworpen, en die zou kunnen dienen om een toekomstige maanbasis van stroom te voorzien.
Dit plan is eigenlijk een ludiek proefballonnetje, zonder realistisch perspectief. Goed, het zou ooit kunnen, als energiebron voor astronauten. Als we nog eens besluiten een maanbasis aan te leggen. Dat zit er voorlopig niet in.
Hoe mooi een ruimtevlucht ook is, het is crisistijd, en ook bij NASA wordt geschrapt. De spaceschuttle heeft z’n laatste lift-off gehad, en de VS zijn nu niet eens in staat om een man de ruimte in te sturen, laat staan een kernreactor naar de maan.
Toch heeft het idee van zo’n hele kleine kerncentrale een heel groot potentieel. Niet in de ruimte, maar gewoon hier op Aarde. De wetenschappers achter het plan leggen de voordelen van een kleine centrale kort en bondig uit: “De reactor heeft geen koeltoren nodig en wordt maar een halve meter bij zeventig centimeter groot en heeft daarmee de afmetingen van een koffer. (…) Zo’n centrale kan ten minste 40 kilowatt aan energie leveren: op aarde genoeg om acht woningen van energie te voorzien.”
Geen koeltorens nodig, want met zo’n kleine centrale is er niet genoeg massa om een meltdown te veroorzaken. Een micro-kerncentrale is meteen een inherent veilige kerncentrale. En de techniek bestaat al lang; we kunnen direct beginnen met centrales aanleggen. Niet op het superkleine formaat-reiskoffer, maar wel al ter grootte van een afvalcontainer. Dergelijke reactoren dienen nu al om bijvoorbeeld atoomonderzeeboten aan te drijven.
Eén van de grote kostenposten voor energieproducenten is het aanleveren. Tijdens de reis van de centrale naar uw stopcontact gaat een flink percentage verloren, en daarmee óók een smak geld. Dat zou opgelost zijn als de energieproductie naast de deur plaatsvond, en een kleine kernreactor is daar ideaal voor.
Tegenstanders van kernenergie zullen meteen schreeuwen dat dit levensgevaarlijk is. Onzin. Om even terug te komen op die reactoren die onderzeeboten van energie voorzien: die zijn in de marine van de VS geïntroduceerd door admiraal Hyman Rickover, bekend als “the father of the nuclear navy”. Hij heeft min of meer eigenhandig alle kritiek weten te weerleggen, en heeft daarmee bewezen dat de techniek veilig is.
De Verenigde Staten hebben sinds de U.S.S. Nautilus (de eerste atoomonderzeeër, in 1958 opgeleverd) 200 atoomonderzeeboten geproduceerd, en 23 kruisers en vliegdekschepen die op atoomkracht draaien. Het aantal ongelukken is en blijft nul. Maar is zo’n reactor aan boord niet ongezond voor de mannen? Zou het niet ook ongezond zijn om zo’n ding in een woonwijk te zetten?
Neen. Ze zijn netjes afgeschermd, en bovendien zo strak ontworpen dat ze weinig straling afgeven. Tegenstanders in het congres konden dat destijds niet geloven, en sommeerde Rickover om bewijzen te leveren voor een crongressionele hoorzitting. En dat deed hij. Niet met feiten, niet met cijfers, niet met lange argumenten (hoewel hij die allemaal aan zijn kant had).
Hij deed iets veel krachtigers: hij dronk midden in de zaal, voor de neus van al die congresleden, een groot glas gebruikt koelwater van een van zijn kerncentrales leeg. Geen enkel risico, wist hij, want zijn reactoren waren schoon, en gaven te weinig straling af om gevaarlijk te zijn. Zelfs water dat door het hart van de lopende reactor was gestroomd, bleef geheel ongevaarlijk. De critici waren meteen uitgepraat.
Dus waar wachten we nog op? De oplossing voor onze energieproblemen is er al lang. Gerommel met windmolentjes is volstrekt overbodig: een krachtige kerncentrale in de buurt, en je bent klaar. Het Amerikaanse bedrijf Hyperion is ze al aan het bouwen, maar hoewel het bedrijf een federale vergunning voor dit type reactor heeft, liggen de overheden van een aantal staten nog dwars. Dat houdt de boel op.
In Nederland voorziet de regelgeving nog niet in vergunningen voor zo'n kleinschalige reactor, maar een wijziging in het vergunningenstelsel is in ons land sneller te regelen dan in de VS. Zowel de regeringspartijen als de PVV zijn vóór kernenergie, dus dit is het moment. Als we het nu doen, zijn wij straks de voornaamste exporteur van de nieuwe generatie compacte kerncentrales. Goedkope energie, winst uit export… win-win situatie. En de tegenstanders? Die lopen maar naar de maan!