Liberale Media - Nieuws, analyse e...

Door alle politieke, economische en financiële problemen in Europa is de aandacht de laatste jaren voornamelijk gericht geweest op alles wat niet goed is in Europa versus tegen alles wat wel goed is in de Verenigde Staten. Het ene topberaad van Europese politici na het andere hebben het beeld van een continent in problemen alleen maar versterkt. De (vertrouwens-)crisis vraagt haar tol en de economische activiteit in Europa stagneert, terwijl de werkloosheid fors oploopt.

Kijk maar naar de Zuid Europese landen zoals Spanje waar het werkloosheidspercentage ver boven de 20% is uitgekomen. Echter als we de cijfers in de Verenigde Staten nader beschouwen, dan zien we dat de officiële werkloosheidscijfer in een staat als Californië op 10,7% staat terwijl de werkelijke werkloosheid daar veel hoger ligt. In de VS vallen werklozen eerder uit de statistieken. De werkelijke werkloosheid wordt daar gemeten aan de hand van een cijfer dat U-6 heet. En dit cijfer in Californië is 20,6%. Een staat als Nevada heeft zelfs een U-6 van ruim 22%. Slechts drie Amerikaanse staten hebben een U-6 werkloosheid van minder dan 10%.

De onterechte perceptie dat Europa in een crisis zit en de VS niet, heeft er voor gezorgd dat de koersen van de Amerikaanse aandelen versus de Europese aandelen uit elkaar zijn gelopen. Afhankelijk van de index en de valuta die men neemt zijn sinds het uitbreken van de crisis de Amerikaanse aandelen gestegen en de Europese gedaald. Het verschil na vijf jaar beloopt zo’n 40%.

In verhouding tot de Amerikaanse aandelen is het dividendrendement op Europese aandelen nog nooit zo hoog geweest en de koers/winstverhouding nog nooit zo laag.

De problemen in Europa zijn verre van over, maar het constitutionele hof in Duitsland heeft het licht weer even op groen gezet, de euroscepsis in Nederland hebben de verkiezingen verloren, de rentes in Italië en Spanje zijn (al dan niet dank zij de ECB) een stuk van hun hoogste punt af en Duitsland wil voor het eind van het jaar meer politieke integratie. Europa heeft het moeilijk, maar is nog lang niet afgeschreven.

Daar komt bij dat de Amerikaanse verkiezingen in november de beleggers later dit jaar zenuwachtig zullen gaan maken. In de eerste plaats rijst de vraag wie de verkiezingen gaat winnen. Als Obama verliest zullen de beleggers niet echt blij zijn, ofschoon de republikeinen de beurs vaak gunstig gezind zijn. Een overwinning van Romney zou goed zijn voor Amerikaanse aandelen met een hoog dividendrendement omdat hij waarschijnlijk de dividendbelasting op 15% zal laten en niet zal verhogen naar het niveau van de inkomstenbelasting. Obama is weer goed voor de farmaceutische industrie omdat zijn plannen om iedere Amerikaan zich verplicht te laten verzekeren doorgang zullen vinden.

Ten tweede nadert er de zogenaamde fiscal cliff. Als het congres niets doet, dan zullen per 31 december a.s. de Amerikaanse uitgaven dalen en de belastingen stijgen ter waarde van $ 600 miljard per jaar. Goed voor het begrotingstekort dat wel, maar een instant recept voor een nieuwe recessie. De kans dat de republikeinen en democraten onderling soepel een oplossing zullen vinden lijkt erg klein. Ten slotte is het jaar na een presidentsverkiezingen statistisch gezien het slechtste jaar voor de beurs. Een (nieuwe) president zal alle impopulaire maatregelen graag zo snel mogelijk na zijn (her-)benoeming willen nemen in de hoop dat de kiezers ze bij de volgende verkiezingen weer zijn vergeten c.q. daar dan de vruchten van plukken.

Los van de vraag of aandelen in koers zullen stijgen of dalen, zie ik het verschil tussen beide blokken kleiner worden.


Michael Toorop is Managing Partner Persist Global Wealth Management