Mens & Maatschappij
De Sharia Driehoek en de wandeling van Wilders
Zonder de problemen aldaar te bagatelliseren, dat zou dom zijn, ga ik kort in op het bezoek van Geert Wilders aan de Schilderswijk.
De verwachte problemen bleven uit. Er waren geen hordes razende mohammedanen, de versterking van de ME kon uitblijven,...
De veertigers
Ze zijn allemaal ongeveer van mijn generatie: De jongens en meisjes die nu ons land besturen. Ze zijn, net als ik, kinderen van ouders die steeds rijker werden en die hebben geleerd hoe je dreinend de volgende fles cola van je moeder aftroggelt. Als tegenwind...
Lees MeerLezing: Huidige crisis, een wetmatigheid?
Duurzaamheid is in feite een Vrijheidsbeweging
Sinds de zomer van 2012 ben ik samen met mijn medeoprichters bezig om onze internet startup ‘FLOOW2, World’s Reset Button’, in de Benelux en Duitsland van de grond te krijgen. FLOOW2 is de...
Lees MeerNiet doorslaan met respect!
Dat iedereen op en rond het veld sinds het incident waarbij een grensrechter werd doodgetrapt gespitst is op respect vind ik prima, maar laten wij er nu niet in doorslaan.
Vorige week was het eerste incident. Sparta-trainer Vonk was het niet...
Willoos, weerloos en de waanzin
Hij houdt het kind, is het zijn kind of het kind van iemand anders (iemand die voor eeuwig anoniem zal blijven?), stevig vast. Het levenloze lijkje, het hoofdje machteloos bungelend, wordt als een trofee omhoog gehouden om de menigte - die al woedend is - nog meer op te stoken.
"Allah is groot!" zo klinkt het. Onophoudelijk.
Het lijkje is gewikkeld in de kleuren van de strijders. Het kind is een martelaar, post mortem.
Zo willoos als zijn (of haar?) hoofdje bungelt, zo willoos werd het kind de waanzin ingesleurd.
Zo willoos krijgt het kindje nu een stempel opgedrukt, zo willoos wordt het kind nu misbruikt.
Rond de man die het kind (zijn kind?) omhoog houdt ziet het zwart van de mannen. De man zelf staat op een verhoging. Hij houdt het kind met een gestrekte arm in de lucht, heel even moet ik aan Het Vrijheidsbeeld in New York denken. Al snel verdwijnt die gedachte.
Het kind is het slachtoffer van de waanzin, van jarenlange onophoudelijk voortdurende raketbeschietingen. Hij of zij werd geboren in een kuststrook waar men niets anders lijkt te kunnen dan raketten afvuren. Raketten die worden afgevuurd op andere kinderen, die de pech hebben iets verderop te zijn geboren en met een ander geloof te worden opgevoed dan de kinderen van de kuststrook.
Het kind wacht een anoniem graf. Geen graf, het is meer een holte tussen allerlei betonblokken. Het kind wordt niet in de holte neergelegd, de laatste centimeters tot de grond gaan in vrije val. "Bedek zijn gezicht" roept een omstander. Ik moet op de ondertiteling vertrouwen. Het is een jongetje.
Wat me opvalt is het gebrek aan respect, het gebrek aan ingetogenheid, het gebrek aan een kistje, het gebrek aan tranen. Wat me opvalt is dat het alleen mannen zijn die zich met deze "begrafenis" bemoeien. Mannen van dezelfde leeftijd, tientallen. Ze kunnen niet allemaal de vader van het kindje zijn, of zijn oom.
Wat me opvalt is de afwezigheid van vrouwen, van de moeder. Haar wordt geen waardig afscheid van haar zoon gegund. Leeft ze nog? Weet ze welk lot haar zoon is overkomen? Zit zij nog ergens in een schuilkelder onwetend van de vreselijke gebeurtenissen?
De jongen is geboren in een kuststrook, opgegroeid als gijzelaar van de strijders. Of het nu Hamas of de Islamitische Jihad is, het kind is weerloos, willoos, onschuldig.
Het kind zat wellicht op school, al lijkt het me nog jong. Niet dat ik zijn gezicht kan zien, maar ik zie het aan de grootte van het levenloze lichaam. Misschien woonde het naast een belangrijk gebouw van de strijders. Werd hij als human shield gebruikt door de terroristen. Misschien was hij het tragische slachtoffer van een Israëlische raket die werd afgevuurd op het verkeerde doel.
Misschien was hij het slachtoffer van een verkeersongeluk, speelde hij tussen de beschietingen door buiten, zoals een kind graag wil. Misschien was hij al maandenlang erg ziek en moest hij de strijd vandaag opgeven.
Niemand die het met zekerheid kan zeggen.
Feit is wel dat zijn levenloze lichaam wordt gebruikt om de woedende menigte verder op te hitsen, om de haat tegen Israël - tegen de Joden - te laten groeien en bloeien.
"Allah is groot!" zo blijft het klinken. Alsof Allah deze waanzin wil. Ook Zijn naam wordt misbruikt door de strijders.
En het jonge kind, misschien nog geen vier jaar oud, moet het allemaal ondergaan. Want het kind heeft geen stem meer. Zoals hij ter wereld kwam verlaat hij het aardse bestaan.
Willoos, weerloos, waanzin!
Reacties
In de ene zie je tot twee keer toe een kermend, bewusteloos of anderszins slachtoffer zogenaamd uit het puin getild worden. En enkele tientallen seconden later weer geheel en al vlot ter been krijsend in de menigte staan.
In het andere filmpje zit een vrouw beklemd in het puin. Een ambulancebroede r wil haar helpen, en bevrijden. Het wordt hem verhinderd, hij wordt weggeduwd bij het slachtoffer. Zij is een vrouw, en heeft in de melée haar hoofddoek verloren. Degenen die de ambulancebroede r hinderen proberen haar aslnog te sluieren. Ze mag desnoods doodbloeden, als het maar gesluierd gebeurt.
Ik weet niet wat er voor 'n soort mensen dit is, maar met mijn sympathie is het snel gedaan.
RSS feed voor reacties op dit bericht