Move
-

Mens & Maatschappij

Laatste Headline

Eigen bijdrage in strijd tegen oneigenlijk gebruik huisartsenpost

Eigen bijdrage in strijd tegen oneigenlijk gebruik huisartsenpost

Het wordt tijd voor een cultuuromslag in de consumptie van zorg. Door een eigen bijdrage in te voeren, geven we die omslag een duwtje in de goede richting. Mensen zullen een meer bewuste keuze maken en zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen...

Lees Meer

Herstelbetalingen voor slavernij anno 2013?

Herstelbetalingen voor slavernij anno 2013?

In de afgelopen week heeft de Caricom, de verenigde Caribische landen, aangekondigd hun krachten te willen bundelen om bij hun vroegere kolonisatoren herstelbetalingen te eisen voor hun betrokkenheid bij de slavernij zo’n 150 en meer jaar geleden. Lees Meer

Sonja Bakker is commercieel, wat een schande!

Sonja Bakker is commercieel, wat een schande!

Sonja Bakker schreef een Roman, een licht erotische roman zelfs. De commentaren hierop waren niet van de lucht....

Lees Meer

Tong Tong Unfair

Tong Tong Unfair

Voor veel mensen was de grote Pasar Malam van Den Haag een soort feest van herinneringen of herkenning; de heerlijke geuren, het geroezemoes en de uitgesproken smaken. Ook voor de generatie die niet zelf in het voormalige Indië is geboren, komt veel...

Lees Meer

Het schandaal van Straatsburg, 1975

Het schandaal van Straatsburg, 1975

Toen ik voor het eerst over het Verdrag van Straatsburg of de Resolutie van Straatsburg las in het boek Eurabia van Bat Ye'or was ik geschokt. Hoe was het mogelijk dat het machtige Europa als een trillend schoothondje een beschamende knieval maakte voor...

Lees Meer

Willoos, weerloos en de waanzin

Hij houdt het kind, is het zijn kind of het kind van iemand anders (iemand die voor eeuwig anoniem zal blijven?), stevig vast. Het levenloze lijkje, het hoofdje machteloos bungelend, wordt als een trofee omhoog gehouden om de menigte - die al woedend is - nog meer op te stoken.
"Allah is groot!" zo klinkt het. Onophoudelijk.

Het lijkje is gewikkeld in de kleuren van de strijders. Het kind is een martelaar, post mortem.

Zo willoos als zijn (of haar?) hoofdje bungelt, zo willoos werd het kind de waanzin ingesleurd.

 

Zo willoos krijgt het kindje nu een stempel opgedrukt, zo willoos wordt het kind nu misbruikt.

Rond de man die het kind (zijn kind?) omhoog houdt ziet het zwart van de mannen. De man zelf staat op een verhoging. Hij houdt het kind met een gestrekte arm in de lucht, heel even moet ik aan Het Vrijheidsbeeld in New York denken. Al snel verdwijnt die gedachte.

Het kind is het slachtoffer van de waanzin, van jarenlange onophoudelijk voortdurende raketbeschietingen. Hij of zij werd geboren in een kuststrook waar men niets anders lijkt te kunnen dan raketten afvuren. Raketten die worden afgevuurd op andere kinderen, die de pech hebben iets verderop te zijn geboren en met een ander geloof te worden opgevoed dan de kinderen van de kuststrook.

Het kind wacht een anoniem graf. Geen graf, het is meer een holte tussen allerlei betonblokken. Het kind wordt niet in de holte neergelegd, de laatste centimeters tot de grond gaan in vrije val. "Bedek zijn gezicht" roept een omstander. Ik moet op de ondertiteling vertrouwen. Het is een jongetje.

Wat me opvalt is het gebrek aan respect, het gebrek aan ingetogenheid, het gebrek aan een kistje, het gebrek aan tranen. Wat me opvalt is dat het alleen mannen zijn die zich met deze "begrafenis" bemoeien. Mannen van dezelfde leeftijd, tientallen. Ze kunnen niet allemaal de vader van het kindje zijn, of zijn oom.

Wat me opvalt is de afwezigheid van vrouwen, van de moeder. Haar wordt geen waardig afscheid van haar zoon gegund. Leeft ze nog? Weet ze welk lot haar zoon is overkomen? Zit zij nog ergens in een schuilkelder onwetend van de vreselijke gebeurtenissen?
De jongen is geboren in een kuststrook, opgegroeid als gijzelaar van de strijders. Of het nu Hamas of de Islamitische Jihad is, het kind is weerloos, willoos, onschuldig.

Het kind zat wellicht op school, al lijkt het me nog jong. Niet dat ik zijn gezicht kan zien, maar ik zie het aan de grootte van het levenloze lichaam. Misschien woonde het naast een belangrijk gebouw van de strijders. Werd hij als human shield gebruikt door de terroristen. Misschien was hij het tragische slachtoffer van een Israëlische raket die werd afgevuurd op het verkeerde doel.
Misschien was hij het slachtoffer van een verkeersongeluk, speelde hij tussen de beschietingen door buiten, zoals een kind graag wil. Misschien was hij al maandenlang erg ziek en moest hij de strijd vandaag opgeven.

Niemand die het met zekerheid kan zeggen.

Feit is wel dat zijn levenloze lichaam wordt gebruikt om de woedende menigte verder op te hitsen, om de haat tegen Israël - tegen de Joden - te laten groeien en bloeien.

"Allah is groot!" zo blijft het klinken. Alsof Allah deze waanzin wil. Ook Zijn naam wordt misbruikt door de strijders.
En het jonge kind, misschien nog geen vier jaar oud, moet het allemaal ondergaan. Want het kind heeft geen stem meer. Zoals hij ter wereld kwam verlaat hij het aardse bestaan.

Willoos, weerloos, waanzin!

Reacties  

 
#1 bernard weiss 21-11-2012 17:16
Ik moet gelijk denken aan de twee BBC-filmpjes van de afgelopen dagen.

In de ene zie je tot twee keer toe een kermend, bewusteloos of anderszins slachtoffer zogenaamd uit het puin getild worden. En enkele tientallen seconden later weer geheel en al vlot ter been krijsend in de menigte staan.

In het andere filmpje zit een vrouw beklemd in het puin. Een ambulancebroede r wil haar helpen, en bevrijden. Het wordt hem verhinderd, hij wordt weggeduwd bij het slachtoffer. Zij is een vrouw, en heeft in de melée haar hoofddoek verloren. Degenen die de ambulancebroede r hinderen proberen haar aslnog te sluieren. Ze mag desnoods doodbloeden, als het maar gesluierd gebeurt.

Ik weet niet wat er voor 'n soort mensen dit is, maar met mijn sympathie is het snel gedaan.
Quote