Effectieve ouderenzorg een serieus probleem

Ze is 90 en woont nog op haarzelf, dat wil ze graag, maar het kan niet zonder hulp. Mensen zolang mogelijk in hun eigen huis laten, is het advies van de politiek. Ten eerste omdat verpleeghuizen duur zijn, en het voor de mensen zelf ook prettiger is om in hun eigen omgeving te blijven. Die zorg is gewoon beschikbaar, wanneer mensen dat echt nodig hebben, is het verhaal.

Maar nu de werkelijkheid.

De bejaarde vrouw heeft hulp, in de huishouding. Dat is heel fijn want op een trap gaan staan om de ramen te zemen is allang geen optie meer. Maar er is meer nodig, veel meer.

Haar dochters zagen hun moeder verslonzen. Wassen doet ze zich niet meer, hebben zij ontdekt. Dus moet er ook persoonlijke verzorging komen, die haar hier bij helpen. Een dochter woont te ver weg om dit te realiseren. De andere dochter doet al zoveel ze kan. De boodschappen, haar begeleiden naar de dokter wanneer dat nodig is, haar financiën en ze bezoekt haar regelmatig. Zelf heeft zij een echtgenoot met alzheimer die ook zijn aandacht nodig heeft.

Maar niet getreurd, ook persoonlijke verzorging is een onderdeel van de zorg aan huis, dus dat is gewoon te regelen, dacht ze…

“Er is momenteel geen plaats mevrouw, al onze medewerkers zijn bezet. Dus helaas, uw moeder moet het maar zonder doen, wij kunnen haar momenteel niet helpen.”

Als je het aan haar vraagt, wil ze niet. Ze wil eigenlijk niets. Ze heeft nog volop het idee dat ze het allemaal nog zelf kan en doet. Maar dat is haar verwarde idee, ze weet het allemaal niet meer zo goed. Laatst wilde ze thee inschenken met de afstandsbediening en ze was geïrriteerd dat dat niet lukte, was het ding soms stuk?

Ze is aan het dementeren, soms is ze heel helder en lijkt er niet veel aan de hand. Maar een andere keer is ze compleet de weg kwijt.

Ze valt ook regelmatig, zomaar, en komt dan niet meer overeind. Laatst zag haar dochter haar weer  liggen, in de kamer, grote schrik, maar ze zag beweging. Met de sleutel de deur openmaken, lukte niet, want moeder had de deur aan de binnenkant op slot gedraaid en de sleutel erin laten zitten. Wat nu? Dan maar 112 gebeld.

De ambulance was er snel, en de broeder liep achterom. Haar raam had ze niet op het slotje gedaan en kon zo opengeschoven worden. Nu een geluk bij een ongeluk, maar natuurlijk wel gevaarlijk. Iedereen had zo bij haar naar binnen kunnen klimmen, wat de broeder nu dus ook deed.

Ze wist niet hoe het kwam dat ze gevallen was, dat gebeurde de laatste tijd wel vaker, dan lag ze zomaar ineens op de grond, ze zat onder de blauwe plekken van eerdere vallen. Ze komt niet meer overeind, nu had ze tweeënhalfuur op de grond gelegen.

“Uw moeder heeft extra hulp nodig, of kan niet meer thuis blijven”, vond de broeder, ”er is neurologisch ook echt wat mis.” “Wilt u niet naar een aanleunwoning mevrouw? Dat is heel gezellig”. Nee, dat wil ze niet, “want zolang het zo nog goed gaat wil ik in mijn eigen huisje blijven. “ Maar het gaat ‘zo’ dus helemaal niet meer goed.

Persoonlijke verzorging zit vol, daar is geen ruimte voor het verzorgen van een oude hulpbehoevende vrouw van 90. Een verzorgingstehuis of een aanleunwoning is geen optie, omdat mevrouw dan echt moet willen, anders kan men niets doen. Maar hoe moet je weten wat je wil, als je 90 bent en dementerend? Ze moet eerst haar heup breken of zo, dan zullen ze haar opnemen en komt ze nooit meer terug in haar huisje. Dat is pas een fijn vooruitzicht voor haar.

De ouderenzorg in ons land is ziek, wanneer brengt de politiek hier eens orde op zaken?